Tomasz N.

Tomasz N. Praktyk i nauczyciel
Tai Chi Chuan,
Visual artist, autor
...

Temat: Pierwsze Kroki...

Witajcie,

Moi drodzy, ponieważ często rozmawiamy o formie Ojca ze stylu Tai Ki Kung San Feng, wpadłem na pomysł wstawienia na nasze forum mojego artykułu sprzed paru lat. Artukuł ten jest też dostępny na naszej stronie internetowej. Może zainspiruje was do praktyki niekoniecznie formy Ojca, ale ogólnie.
A może do dyskusji na temat metodyki praktyki Tai Chi? Zobaczymy.

Tomasz Nowakowski

„Pierwsze kroki" - podstawowe wskazówki do praktyki, nie tylko dla początkujących.

Praktyka Tai Chi jest dynamicznym procesem zdobywania doświadczeń. Uczymy się przez te doświadczenia technik, metod i zasad Tai Chi. Pracujemy świadomie nad dostrzeganiem i zmianą starych nawyków, które przestały być użyteczne i ograniczają nasze naturalne możliwości. Te nawyki powodują nie tylko sztywną, napiętą i pozbawioną równowagi pozycję ciała.
Są one również przyczyną niewłaściwej, niskiej koordynacji ruchu, płytkiego, mało efektywnego sposobu oddychania, co znowu ma wpływ na stan naszej emocjonalnej równowagi i zdolności widzenia (ogólnie percepcji), czy koncentracji umysłu.
Na szczęście nawyki można zmieniać. Wymaga to tylko pewnego wysiłku, czasu i metody pracy.
Każdy styl Tai Chi, szkoła czy nauczyciel ma swoje metody. Różnią się one metodyką treningu i interpretacją techniczną wykorzystywanych form.
W naszej tradycji każda praktyka zaczyna się pracą nad realizacją zasad równowagi Tai Chi w pozycji naturalnej (Wu Chi) i przechodzi w przenoszenie tych zasad na ruch i pozycję formy Ojca.
Ta unikalna forma jest podstawą naszej praktyki i chociaż nie jest tak spektakularna jak inne formy stylu San Feng, czy 108 form stylu Yang, to jest ona dla nas bardzo ważna.
Forma Ojca pochodzi z systemu Tao In (Dao Yin), prawdopodobnie najstarszej obok akupunktury znanej w Chinach metodzie pracy z energią witalną człowieka. Techniki Tao In zostały później wykorzystane do tworzenia form stylów wewnętrznych, jak np. Tai Chi Chuan, oraz innych metod pracy z energią Chi, znanych współcześnie pod nazwą Qi Gong. Dlatego też, elementy formy Ojca możemy odnaleźć nie tylko w formie Matki (13 podstawowych form Tai Chi), czy innych formach i metodach pracy stylu Tai Ki Kung San Feng, ale również formach stylu Yang, pracy z partnerem (tuishou, tap sao i inne) oraz w szermierce Tai Chi. Przykładem takich elementów mogą tu być pozycje, lub podstawowe formy jak Odparcie (Peng, ang,: Ward off) czy Zawinięcie-ściągnięcie (Lu, ang.: Rollback) i inne. Jak również charakterystyczny dla Tai Chi ruch spiralny.

Jak praktykować formę Ojca? - Podstawowe wskazówki i zasady:

- Ważne jest podejście do praktyki, nastawienie z jakim pracujemy z formą.
FORMA OJCA NIE JEST GIMNASTYKĄ ANI SPECJALNYM RODZAJEM ROZGRZEWKI, trzeba ją traktować jako rodzaj dynamicznej medytacji. Staramy się wczuwać w wykonywany aktualnie ruch i pracować z nim świadomie. Podobnie jak w medytacji w pozycji siedzącej staramy się skoncentrować na świadomej obserwacji oddechu, tak w tym wypadku, koncentrujemy się na świadomej obserwacji ruchu. Kiedy pojawiają się jakieś uboczne myśli, uświadamiamy je sobie i tak szybko jak to możliwe wracamy do obserwacji ruchu.

- NIE NALEŻY MARTWIĆ SIĘ ODKRYWANIEM NASZYCH OGRANICZEŃ, w postaci: napięć, sztywności, zmęczenia, niemożliwości powtórzenia na pierwszy rzut oka prostych ruchów, szybkiego zapamiętania wszystkich kroków formy, lub braku równowagi w na pozór prostych pozycjach. Wszystkie te zjawiska i trudności są normalne (też przez nie przechodziłem) i po pewnym czasie regularnej praktyki ustępują. Wtedy czujemy się w formie coraz lepiej, przeżywamy też rodzaj satysfakcji z pokonywania kolejnych trudności, a sama praca z formą staje się coraz ciekawsza.

- NALEŻY DĄŻYĆ DO REALIZACJI PODSTAWOWYCH ZASAD RÓWNOWAGI TAI CHI, KTÓRYCH UCZYMY SIĘ W POZYCJI NATURALNEJ (WU CHI), najważniejsze z nich to: Zawieszenie głowy, właściwe obciążenie stóp (zasada 60/40) i zakorzenienie, rozluźnienie i delikatne osadzenie klatki piersiowej, rozluźnienie barków i innych grup stawów, koncentracja w Tan Tien, ruch z centrum i otwarcie punktu Ming Men itp.
Realizacja tych zasad wpływa na jakość i efektywność działania formy. Ponieważ praca z tymi zasadami jest dość trudna i związana jest ze zmianą głęboko zakorzenionych w nas nawyków, dobrze jest konsultować ją z kompetentnym nauczycielem.

- Pierwsza część formy Ojca nazywa się Dziewięć Małych Niebios. Nazwa ta związana jest z dziewięcioma grupami stawów, są to: stawy górnej części kręgosłupa, dolnej części kręgosłupa, stawy barkowe, łokciowe, nadgarstkowe, wszystkie stawy palców dłoni, stawy biodrowe, kolanowe, stawy skokowe i palców stóp. Wszystkie te stawy grają ważną rolę nie tylko w możliwości i koordynacji ruchu zewnętrznego, ale również: równowagi, jakości oddechu, zdolności funkcjonowania zmysłów (np. widzenia) i sprawności funkcjonowania całego systemu nerwowego, krążenia krwi i limfy, funkcji tkanki łącznej oraz na poziomie energetycznym sprawnego funkcjonowania sieci meridianów którymi płynie Chi. Regularna praktyka formy Ojca poprawia funkcje tych stawów zarówno na poziomie energetycznym jak i biologicznym. Ponieważ człowiek jest psychofizyczną całością ma to też wpływ na równowagę emocjonalną i funkcjonowanie umysłu np.: zdolność koncentracji, pamięci, obserwacji itp.
Mój nauczyciel Dr. Ming Wong mawia o formie Ojca: „Otwarcie stawów to otwarcie umysłu".
Otwarcie stawów jest terminem w Tai Chi określającym wytworzenie w nich wewnętrznej przestrzeni (przez rozluźnienie zbytecznych napięć) dla swobodnego przepływu Chi i krwi.
Praca nad Dziewięcioma Małymi Niebiosami w formie Ojca polega na uświadamianiu sobie (czuciu) pojedyńczych grup stawów i następnie biologicznych i energetycznych połączeń między nimi. Staramy się uchwycić całość. Praca ta jest związana z zasadą 6 Harmonii.

- W czasie praktyki z prowadzacym nauczycielem należy skoncentrować się na byciu TU I TERAZ, obserwując i powtarzając jego ruch. Od pierwszych chwil naszego życia najwięcej uczymy się przez naśladowanie innych. Często nieświadomie. Nauczyliśmy się w ten sposób chodzić i mówić i wielu innych pożytecznych umiejętnosci. Praktykując w ten sposób korzystamy z doświadczeń praktyki prowadzącego nauczyciela, uczymy się dokładnej obserwacji ruchu, rozwijamy bardzo ważną funkcję widzenia peryferyjnego. Ten rodzaj widzenia pomaga szybko dostrzegać zmiany i rozwija zdolność szybkiej oceny sytuacji w której się znajdujemy. I daje większe szanse wyboru właściwej reakcji. TYPOWYM BŁĘDEM W REALIZACJI TEJ ZASADY JEST MECHANICZNE POLEGANIE NA RAZ NAUCZONYM SCHEMACIE RUCHU I BRAK REAGOWANIA NA ŻYWY RUCH PROWADZACEGO PRAKTYKĘ NAUCZYCIELA.

Wymienione przeze mnie punkty to tylko niektóre możliwości wewnętrznej pracy z formą Ojca, za to bardzo istotne, warto je przemyśleć i realizować. Ze swojej strony i z własnych doświadczeń wieloletniej, regularnej praktyki tej formy mogę tylko dodać, że praca wewnętrzna z nią zwiazana jest coraz ciekawsza.

Tomasz Nowakowski
Austria - 7.02.2007Tomasz Nowakowski edytował(a) ten post dnia 16.04.10 o godzinie 10:01