Ryszard Mierzejewski

offline

Ryszard Mierzejewski

poeta i tłumacz, wolny ptak

Wypowiedzi

  • Ryszard Mierzejewski
    Wpis na grupie Ludzie wiersze piszą... w temacie Chmury i obłoki w poetyckiej wyobraźni
    20.03.2010, 20:58

    Aleksander Puszkin

    Chmura


    O chmuro ostatnia na niebios lazurze!
    Ty jedna wędrujesz, choć wiatr rozwiał burzę,
    Ty jedna na ziemię posępny cień rzucasz,
    Ty jedna radosny dzień sobą zasmucasz.

    Niedawno na całym rozparłaś się niebie,
    I wił się błyskawic zły blask wokół ciebie,
    I grom wydawałaś tajemny za gromem,
    Dżdżem pola poiłaś wilgoci łakome.

    Dość! Zniknij! Godzina twa już przeminęła,
    I świat się odświeżył, i burza przemknęła.
    I wiatr, w swym powiewie pieszczący liść drzewa,
    Na niebie już cichym i ciebie rozwiewa.

    1835

    tłum. Mieczysław Jastrun

    w wersji oryginalnej pt. „Туча”
    w temacie Стихи – czyli w języku Puszkina



    Zgłoś | Cytuj

  • Ryszard Mierzejewski
    Wpis na grupie Ludzie wiersze piszą... w temacie Syn - minie pismo, lecz ty spomnisz, wnuku
    20.03.2010, 18:05

    Aleksander Puszkin

    * * *


    Exegi monumentum

    Dźwignąłem pomnik swój, nie trudem rąk ciosany,
    Wydepcą ścieżki doń miliony ludzkich stóp,
    Łeb buntowniczy wzniósł i wyżej w chwale stanął
    Niż Aleksandra pyszny słup.

    Nie wszystek umrę, nie! Duch, w lutnię wklęty, przecie
    Znikomy przetrwa proch, nie będzie w ziemi gnił,
    I w sławę będę rósł, póki w podgwiezdnym świecie
    Choć jeden pieśniarz będzie żył.

    Słuch o mnie pójdzie w dal przez całą Ruś w języki
    I nazwie imię me jej każdy lud: i Fin,
    I dumny Słowian wnuk, i Tunguz jeszcze dziki,
    I Kałmuk, wolny stepów syn.

    I naród w sercu mnie po wieczny czas utwierdzi
    Za to, żem lutnią w swój nielitościwy wiek
    Wysławiać wolność śmiał i wzywał miłosierdzia,
    I szlachetności uczuć strzegł.

    Posłusznie, muzo, czyń, co boży duch rozkaże,
    Niech cię nie nęci laur, nie straszy obelg chór,
    Jednaką miarą mierz pochwały i potwarze,
    A z głupcem się nie wdawaj w spór.

    1836

    tłum. Julian Tuwim

    w wersji oryginalnej pt. „***[Я памятник себе воздвиг
    нерукотворный...]” w temacie Стихи – czyli w języku Puszkina
    Ryszard Mierzejewski edytował(a) ten post dnia 20.03.10 o godzinie 18:05



    Zgłoś | Cytuj

  • Ryszard Mierzejewski
    Wpis na grupie Ludzie wiersze piszą... w temacie Czym jest wolność?
    20.03.2010, 17:45

    Aleksander Puszkin

    Wolność


    Oda

    Uchodź, sprzed oczu mych się skryj,
    Gnuśnej Cytery pani piękna!
    Gdzieś ty, przed którą władca drży,
    Muzo wolności nieulękła?
    Przyjdź, z czoła zerwij wieniec mój
    I strzaskaj lirę zniewieściałą...
    Pragnę wolności śpiewać chwałę
    Z królewską zbrodnią stoczyć bój.

    To ty mnie musisz teraz wieść
    Śladami natchnionego Gala,
    Któremuś dała śmiała pieśń,
    By ducha w czasach klęsk rozpalał.
    Tyrani świata! Drżyjcie dziś,
    Płochego losu faworyci!
    A wy powstańcie, niewolnicy,
    Niech was odważna wiedzie myśl!

    Gdzie spojrzeć – pełno strasznych spraw:
    Kajdany wszędzie, wszędzie bicze
    I zgubna hańba carskich spraw,
    I łzy niemocy niewolniczej.
    Wszędzie przesądów gęsta mgła,
    Niesprawiedliwość wszystkim włada,
    W złowieszczej chwale się rozsiada –
    Niewolniczego geniusz zła.

    Tam tylko ponad władców tron
    Jęki narodów nie dobiegą,
    Gdzie świętych swobód z wszystkich stron
    Troskliwe moce prawa strzegą.
    Gdzie są jak niezawodny szczyt,
    Jak miecz ujęty w dłoń surową,
    Co waży się nad równych głową,
    Aby nie wymknął mu się nikt.

    Gdzie na przestępstwo spada miecz
    I w sprawiedliwym tnie rozmachu,
    Gdzie każdą zbrodnię pędzi precz
    Dłoń nieprzekupna i bez strachu.
    Władcy! Korona, sławy blask
    Wam dane są nie przez przyrodę,
    Wysoko wy ponad narodem,
    Lecz wieczne prawo wyżej was.

    Biada! Nieszczęsny taki ród,
    Gdzie ono drzemie nieopatrznie,
    Gdzie albo władca, albo lud
    Sam ponad prawem rządzić zacznie!
    Na świadka cię przyzywam dziś,
    O męczenniku błędów sławnych,
    Któryś w zamęcie burz niedawnych
    Na śmierć za przodków musiał iść.

    Kres twój, Ludwiku, bliski już.
    W obliczu potomności bladej
    Swą rozwieńczoną głowę złóż
    Na okrwawiony szafot zdrady.
    Rychło zbrodnicza spadnie stal...
    Lud zamarł – prawa moc zamarła
    I oto już w haniebny szkarłat
    Przyoblekł się skowany Gal.

    Przeklinam samowładczy tron,
    A ciebie, łotrze, nienawidzę!
    Twą zgubę, twoich dzieci zgon
    Z uciechą bezlitosną widzę.
    Na czole twoim hańby ślad
    Czytają ludów pokolenia,
    Tyś wyrzut Bogu, wstyd stworzenia,
    Lękiem przejmujesz cały świat.

    Gdy nad posępną Newy toń
    Gwiazda północy wzejdzie blada,
    Gdy błogo ociężała skroń
    Z wolna w spokojny sen zapada,
    Wtedy – na groźny, śpiący w mgłach
    Pomnik tyrana zapomniany
    Spogląda pieśniarz zadumany
    I widzi pusty, mroczny gmach –

    I muzy Klio straszny glos
    Grzmi spoza murów w pustce ulic.
    Pieśniarz – tyranów widzi los,
    Ostatnie chwile Kaliguli.
    Ostróg, orderów słyszy brzęk,
    Mordercy idą sprzysiężeni,
    Winem i gniewem upojeni,
    W ich oczach zemsta, w sercu lęk.

    Zwodzony opuszczony most,
    We mgle milczące straże sterczą.
    Idą przez mrok, we wrota wprost,
    Otwarte ręką przeniewierczą.
    O wstydzie! Zgrozo naszych dni!
    Rozżarte wdarły się janczary!...
    Padną niesławne ciosy kary –
    I zginął uwieńczony zbir.

    I dziś, o cary! Wiedzcie, że
    Ni gniew, ni laska, ni szaleństwo,
    Ni krew katowni, ani msze
    Nie zabezpieczą was przed zemstą.
    W pokorze pierwsi chylcie skroń
    Przed prawem i sprawiedliwością,
    A szczęściem ludu i wolnością
    Po wieki się ostoi tron.

    1817

    tłum. Seweryn Pollak (strofy 1-8)
    Julian Tuwim (strofy 9-12)

    w wersji oryginalnej pt. Вольность”
    w temacie Стихи – czyli w języku Puszkina



    Zgłoś | Cytuj

  • Ryszard Mierzejewski
    Wpis na grupie Ludzie wiersze piszą... w temacie Schyłek miłości...
    20.03.2010, 16:51

    Aleksander Puszkin

    * * *


    Kochałem panią — i miłości mojej
    Może się jeszcze resztki w duszy tlą,
    Lecz niech to pani już nie niepokoi,
    Nie chcę cię smucić nawet myślą tą.
    Kochałem bez nadziei i w pokorze,
    W męce zazdrości, nieśmiałości, trwóg,
    Tak czule, tak prawdziwie — że daj Boże,
    Aby cię inny tak pokochać mógł.

    1829

    tłum. Julian Tuwim

    w wersji oryginalnej pt. „***[Я вас любил...]”
    w temacie Стихи – czyli w języku Puszkina



    Zgłoś | Cytuj

  • Ryszard Mierzejewski
    Wpis na grupie Ludzie wiersze piszą... w temacie Nim przyjdzie wiosna...
    20.03.2010, 16:26

    Aleksander Puszkin

    * * *


    O wiosno, poro miłowania!
    Jakże mi ciężkie twe zjawienie
    I jakieś ciemne krwi wzburzenie...
    Że dziś się serce moje wzbrania
    Przyjąć rozkoszne upojenie...
    Wszystko, co błyszczy, ciesząc wzrok,
    Przywodzi czczość i utrapienie.

    Zwróćcie mi zamieć i śnieżycę,
    I długi, mroźny nocy mrok!

    1827

    tłum. z rosyjskiego Mieczysław Jastrun

    w wersji oryginalnej pt. „***[Весна, весна, пора любви...]”
    w temacie Стихи – czyli w języku Puszkina
    Ten post został edytowany przez Autora dnia 20.03.14 o godzinie 03:11



    Zgłoś | Cytuj

  • Ryszard Mierzejewski
    Wpis na grupie Ludzie wiersze piszą... w temacie Autoportret w lustrze wiersza
    20.03.2010, 16:10

    Aleksander Puszkin

    Mój rodowód


    Ruskich pismaków tłuszcza mściwa
    Z kolegi jadowicie drwi,
    Arystokratą mię nazywa —
    Ach co za bzdurstwo, wierzcie mi!
    Jam nie lejbkuczer, nie asesor,
    Mnie nie uszlachcił order, czyn,
    Jam nie senator, nie profesor —
    Jam prosty mieszczuch, ludu syn.

    Rozumiem jaka losów zmiana:
    Nie myślę się sprzeciwiać jej.
    Nowiutka szlachta dziś wybrana —
    Im nowsza, tem się jaśniej lśni.
    Jam szczątek rodu gnębionego,
    Z dawnego pnia jam twardy klin,
    Potomek wiecu bojarskiego —
    Jam ludu syn, jam ludu syn.

    Mój przodek nie roznosił placków,
    Z kozaków kniaziem nie spadł nam
    Nie wrzeszczał w cerkwi w chórze diaczków
    Nie czyścił carskich bótów sam
    On nie był członkiem szwabskiej nacji,
    Żołdackim zbiegiem aus Berlin
    Gdzież prawa do arystokracji?
    Jam, chwała Bogu, miejski syn.

    Mój praszczur w boju szukał sławy
    Przy Świętym Newskim przelał krew;
    Oszczędził jego wnuków krwawy,
    Straszny Groźnego cara gniew.
    Radzili carom Puszkinowie,
    Nie jeden słynął, mimo win,
    Gdy stanął przeciw polskiej zmowie
    Mieszczanin Minin, ludu syn.

    Gdy padła samozwańcza głowa,
    Gdy się odwrócił wojen los,
    Gdy na tron carski Romanowa
    Powołał wiecu wolny głos,
    Puszkinów kreski tam się znaczą:
    Sam Michał ich pochwalił czyn:
    Wówczas uścisną nas, uraczą —
    A dziś — jam ciemny miejski syn.

    Bo opór popsuł nasze sprawy:
    Mój pradziad, co się nie bał kar,
    Śmiał z Piotrem stanąć do rozprawy —
    Powiesił upartego car.
    Przytaczam przykład dla nauki:
    Car nie chce by mu przeczył gmin:
    Nie każdy Jakób Dołgoruki —
    Szczęśliw pokorny ludu syn!

    Mój dziad, gdy rokosz podłej żony
    Straszny Piotrowi zadał cios,
    Z Minichem stanął do obrony
    Cara i jego dzielił los.
    Tam była gratka dla Orłowa;
    Dziad siedział w lochu, choć bez win
    I harda się schyliła głowa
    I z wnuka prosty miejski syn.

    Przy starym herbie przechowałem
    Uchwał i hramot dawny zwój;
    Z magnactwem znać się nie chcę całem,
    Zmiękł hardy duch bojarski mój.
    Jam mało znany rymotwórca,
    Puszkin, nie Musin, jam bez drwin
    Wolny, nie lokaj z carów dworca —
    Jam człek piśmienny, ludu syn.

    tłum. Bronisław Szwarce

    Postscriptum

    Orzekł Figlarin, mąż natchniony,
    Że Hannibal, mój czarny dziad,
    Za flaszkę rumu był kupiony,
    I tak to w ręce szypra wpadł.

    Lecz był to szyper wielkiej sławy
    Szyper, co nowy zaczął wiek,
    Kiedy sterowi naszej nawy
    Nadał mocarny, szybki bieg.

    Szyper dla dziada był życzliwy,
    A tani Murzyn raczej dar –
    Rósł nieprzedajny i gorliwy,
    Za powiernika miał go car.

    Był jakby ojcem Hannibala,
    przed którym pośród morskich mas
    ogień armadę statków spalał
    i padł Nawaryn pierwszy raz.

    Orzekł Figlarin, pismak płodny,
    Że sam w rodzince swej czcigodnej
    Szlachcicem na Mieszczańskiej* jest.

    tłum. Leopold Lewin

    1830

    w wersji oryginalnej pt. „Моя родословная”
    w temacie Стихи – czyli w języku Puszkina

    *Przy ulicy Mieszczańskiej w Petersburgu mieściły się na początku XIX wieku domy publiczne. Aluzja do faktu, jakoby żona Bułharyna przed zamążpójściem była pensjonariuszką jednego
    z tych zamtuzów – przyp. za: Aleksander Puszkin: Poezje. Wybór Danuty Wawiłow i Olega Usenki. PIW, Warszawa 1979, s. 150.



    Zgłoś | Cytuj

  • Ryszard Mierzejewski
    Wpis na grupie Ludzie wiersze piszą... w temacie Kobiecy portret
    20.03.2010, 14:50

    Aleksander Puszkin

    Piękna


    Wszystko harmonią w niej zadziwia,
    Od namiętności ziemskich czyste.
    Rzekłbyś: wstydliwie odpoczywa
    W urodzie swojej uroczystej.
    Powiernic sobie nie dobiera,
    Gdzie rzuci promieniami źrenic,
    Piękności naszych blady wieniec
    W jarzącym blasku jej zamiera.

    Dokąd byś śpieszył z niepokojem,
    Choćby na schadzkę umówioną,
    Jaką byś żywił w sercu swojem
    Zadumę na dnie utajoną –
    Jeżeli ją zobaczysz, przy niej
    Z drżeniem zatrzymasz się bezwolnym
    W uszanowaniu bogobojnym
    W obliczu piękna jej świątyni.

    1932

    tłum. Mieczysław Jastrun

    w wersji oryginalnej pt. „Красавица”
    w temacie Стихи – czyli w języku Puszkina



    Zgłoś | Cytuj

  • Ryszard Mierzejewski
    Wpis na grupie Ludzie wiersze piszą... w temacie Zamknięty echem...
    20.03.2010, 14:37

    Aleksander Puszkin

    Echo


    Czy w głuchym lesie ryczy tur,
    Czy grzmot, czy trąbka gra przez bór,
    Czy pieśń dziewczyny brzmi zza gór –
    Na każdy dźwięk
    W powietrzu pustym budzisz wtór,
    Odgłosu jęk.

    Piorunów słuchasz, huku wód
    I jak na rzece pęka lód,
    I krzyku z łąk pasterzy trzód
    Odpowiedź ślesz na każdy głos,
    Samo – bez echa... Twój to trud
    I twój, poeto, los!

    1831

    tłum. Julian Tuwim

    w wersji oryginalnej pt. „Эхо” w temacie
    Стихи – czyli w języku Puszkina
    Ryszard Mierzejewski edytował(a) ten post dnia 20.03.10 o godzinie 14:37



    Zgłoś | Cytuj

  • Ryszard Mierzejewski
    Wpis na grupie Ludzie wiersze piszą... w temacie Obraz Madonny w poezji
    20.03.2010, 14:24

    Aleksander Puszkin

    Madonna


    Nie mnóstwem malowideł starej szkoły włoskiej
    Chciałbym dom swój ozdobić, nie dla mistrzów sławnych,
    Nie dla czci i podziwu tych znawców wytrawnych,
    Co z oględzin uczone wyprowadzają wnioski.

    W zacisznym moim kącie, śród zajęć niesprawnych,
    Jeden obraz niech widzi trudy me i troski,
    Ten jeden: oto z płótna jak z obłoków jawnych
    Patrzy Przeczysta Panna i Zbawiciel Boski.

    Ona – w całej swej krasie, On – mądrością wzroku.
    We dwoje, bez aniołów, w świetlistym otoku,
    Pod palmami Syjonu w chwale i pokorze.

    I oto prośby mojej wysłuchano w niebie:
    Madonno moja! Ciebie Bóg mi zesłał! Ciebie,
    Przenajczystszego wdzięku przenajczystszy wzorze.

    1930

    tłum. Julian Tuwim

    w wersji oryginalnej pt. „Мадонна”
    w temacie Стихи – czyli w języku Puszkina



    Zgłoś | Cytuj

  • Ryszard Mierzejewski
    Wpis na grupie Ludzie wiersze piszą... w temacie Kwiaty
    20.03.2010, 13:55

    Aleksander Puszkin

    Kwiat


    Kwiat zasuszony i bezwonny
    Znalazłem w książce z dawnych lat,
    I głos marzenia nieuchronny
    Już się do mej duszy wkradł.

    Gdzie kwitnął? Jakiej wiosny zaznał?
    Czy długo kwitnął? Kto go rwał ?
    Czy go zerwała dłoń przyjazna?
    I po co w książce leżeć miał?

    Czy na pamiątkę czułej schadzki,
    Czy znaczyć miał rozłąki ból,
    Czy był to tylko ślad przechadzki
    W cienistym lesie, w ciszy pól?

    Czy żyje ów ? Czy żyje owa?
    Gdzie mają swój zaciszny kąt?
    A może zwiędli już bez słowa,
    Tak jak ten kwiat nieznany zwiądł?

    1928

    tłum. Jan Brzechwa

    w wersji oryginalnej pt. „Цветок”
    w temacie Стихи – czyli w języku Puszkina
    Ryszard Mierzejewski edytował(a) ten post dnia 20.03.10 o godzinie 13:55



    Zgłoś | Cytuj

  • Ryszard Mierzejewski
    Wpis na grupie Ludzie wiersze piszą... w temacie Człowiek i jego charakter
    20.03.2010, 12:18

    Aleksander Puszkin

    * * *


    Czy mi wybaczysz moje zazdrosne rojenia,
    Szaleństwo mej miłości wciąż nieokiełznane?
    Tyś mi wierna, więc skądże znowu te zachcenia,
    Ażeby wyobraźni mej zadawać ranę?
    Dlaczego, otoczona tłumem wielbicieli,
    Wśród gwaru zabaw, chcesz się wszystkim wydać miła
    I ze wszystkimi pustą nadzieją się dzieli
    Twój wzrok smutny, którego blask czułość zaćmiła?
    Zawładnąwszy mą duszą, rozum zamroczywszy,
    Pewna stałości moich uczuć nieszczęśliwych,
    Nie widzisz nawet, gdy wśród spojrzeń pożądliwych,
    Obcy gwarowi rozmów i od wszystkich cichszy,
    Męczę się w trosce mojej; więc dla mnie ni słowa,
    Ni jednego spojrzenia... Kochanko surowa!
    Czy kiedy chcę uciekać, pełne próśb i trwogi
    Twoje oczy nie biegną zawrócić mnie z drogi
    Albo gdy jakaś piękna dziewczyna w pobliżu
    Dwuznaczną zacznie ze mną prowadzić rozmowę,
    Tyś spokojna, a mnie twój żartobliwy wyrzut
    Poraża jak świadectwo niekochania nowe.
    Powiedz jeszcze, dlaczego memu rywalowi,
    Gdy zastanie nas z sobą i ciebie pozdrowi,
    Pozwalasz, by zmrużonym spojrzeniem wyznawał?
    Cóż ma do ciebie? Powiedz, jakież jego prawa,
    Aby blednąć z zazdrości, kiedy nas zobaczy?
    Między zmierzchem a świtem w nieskromnej godzinie.
    Bez matki, czyż przystoi samotnej dziewczynie
    Półodzianej przyjmować go... i cóż to znaczy?
    Lecz jam kochany przecież... Kiedyśmy we dwoje,
    Tak czuła jesteś dla mnie! Pocałunki twoje
    Tak płomienne! I twojej miłości wyrazy
    Tak szczere, pełne serca twojego bez skazy.
    Śmieszne dla ciebie muszą być cierpienia moje.
    Lecz jam kochany przecież... Ja ciebie rozumiem,
    Moja miła, więc nie dręcz mnie, ja cię zaklinam,
    Ty nie wiesz, jak ja mocno cię kocham, jedyna,
    Ty nie wiesz, jak okrutnie cierpieć umiem.

    1823

    tłum. Mieczysław Jastrun

    w wersji oryginalnej pt. „***[Простишь ли мне ревнивые мечты...]”
    w temacie Стихи – czyli w języku Puszkina
    Ryszard Mierzejewski edytował(a) ten post dnia 20.03.10 o godzinie 12:21



    Zgłoś | Cytuj

  • Ryszard Mierzejewski
    Wpis na grupie Ludzie wiersze piszą... w temacie Defilady i pochody
    18.03.2010, 13:54

    Leszek A. Moczulski

    W pochodzie dni i nocy


    We wrzawie świata zagubić własny głos,
    widzialność marzeń, w bezsenną wierzyć noc.
    Zapatrzyć się w niebo, oddychać życiem
    i w śpiewie ptaka, i w zgiełku dni.

    Płynąć, płynąć, płynąć w pochodzie
    tak podobnych do siebie dni, nocy.
    Płynąć, płynąć pokoleniami
    ze zdartymi od krzyku ustami.

    Cyrkowym sercem uwierzyć by iść
    w niepowstrzymanym pochodzie życia.
    Z taneczną wiarą we własny świat,
    wśród tylu zdarzeń, przez tyle lat.

    Płynąć, płynąć, płynąć w pochodzie...

    Zdartym sercem uwierzyć jeszcze raz,
    oddać swe ciało na popiół i blask.
    Cyrkowym krokiem w nieznaną dal,
    w niepowstrzymanym pędzie dnia.

    Płynąć, płynąć, płynąć w pochodzie...

    W pochodzie dni i nocy – słowa Leszek A. Moczulski,
    muzyka i wykonanie Marek Grechuta,
    z albumu "Magia obłoków", 1974
    Ryszard Mierzejewski edytował(a) ten post dnia 07.05.10 o godzinie 05:29



    Zgłoś | Cytuj

  • Ryszard Mierzejewski
    Wpis na grupie Ludzie wiersze piszą... w temacie Poezja kolei żelaznych
    18.03.2010, 13:23

    Andrzej Bieły

    Z okna wagonu


    Ellisowi

    Pociąg płacze. W rodzime oddale
    Telegrafu rozciąga się sieć.
    Lecą pola w ros śnieżnych krysztale.
    Lecę w pola. Tam, śmierci, mnie wiedź!

    Lecę, lecę. Tak psuto, tak goło...
    Lecę tu, lecę tam, lecę gdzieś,
    Lecę, lecę – za siołem mknie sioło,
    Lecę, lecę – za wioską mknie wieś –

    I cmentarzyk, i szynk, dziecko z matką,
    Syn na piersi matczynej śpi rad,
    Tam – ubogich chatynek mrze stadko,
    Tam – ubóstwo i ból ludzkich stad.

    Matko Rosjo! Dla ciebie me pieśni.
    Przyjąć, niema, surowa, je racz!
    Daj mi zginąć w twej duszy bez wieści,
    Przyjm nad życiem bezdrożnym mój płacz.

    Pociąg płacze. Oddala rodzime.
    Telegrafu rozciąga się sieć.
    Tam w przestrzeni twej śnieżnej i zimnej
    Z wiatrołomem jesiennym mi grzmieć.

    sierpień 1908
    Sujda

    tłum. Włodzimierz Słobodnik

    w wersji oryginalnej pt. „Из окна вагона”
    w temacie Стихи – czyli w języku Puszkina



    Zgłoś | Cytuj

  • Ryszard Mierzejewski
    Wpis na grupie Ludzie wiersze piszą... w temacie Erotyka
    18.03.2010, 13:12

    Aleksander Puszkin*

    * * *


    Gdy w uścisk wiotką kibić twą
    Oplotem zamknę — i upojnie
    Z zachwytu i rozkoszy drżąc
    Słowa miłości sypię hojnie,
    Ty — od uścisku ramion mych
    Milcząc uwalniasz się i słaniasz,
    I odpowiadasz w zamian mi
    Uśmiechem... lecz niedowierzania.
    Żałosne dzieje dawnych zdrad
    W pamięci przechowując skrzętnie,
    Słów moich słuchasz obojętnie
    I osowiała patrzysz w świat.
    Przeklinam grzeszną młodą krew,
    Przemyślne dawnych lat zabiegi
    I tajne schadzki, i przeszpiegi
    W ogrodach, nocą, w mroku drzew,
    I szepty słodkie i szalone,
    I wierszy melodyjny wiew,
    Pieszczoty łatwowiernych dziew
    I łzy, i skargi ich spóźnione

    tłum. Julian Tuwim

    *notka o poecie, inne jego wiersze i linki
    w temacie Стихи – czyli w języku Puszkina
    Ryszard Mierzejewski edytował(a) ten post dnia 20.03.10 o godzinie 12:08



    Zgłoś | Cytuj

  • Ryszard Mierzejewski
    Wpis na grupie Ludzie wiersze piszą... w temacie Fontanna - co poetów i kochanków skłania do zadumy...
    18.03.2010, 12:56

    Aleksander Puszkin*

    Do fontanny pałacu w Bakczysaraju


    Wodo miłości, wodo żywa!
    W darze przyniosłem ci dwie róże.
    Kocham twój szum, co wciąż upływa,
    I łzy poezji w kropel chmurze.

    Twój mi srebrzysty pył szeleści
    I rosą skroń ochładza moją.
    Ach, płyń, ach, płyń, radosny zdroju!
    I szum mi, szum twe opowieści...

    Wodo miłości, wodo smętna!
    Fontanno, marmur twój błagałem,
    Krainie tej oddałem chwałę.
    O Marii milczysz obojętna.

    Gwiazdo haremu blada, niema!
    Czyliż już w mroku zapomnienia?
    Albo też Maria i Zarema
    To li szczęśliwe urojenia?

    Sny może tylko fantastyczne
    W pustynnej mgle namalowały
    Swoje widzenia błyskawiczne,
    Duszy niejasne ideały?

    tłum. Mieczysław Jastrun

    *notka o poecie, inne jego wiersze i linki
    w temacie Стихи – czyli w języku Puszkina
    Ryszard Mierzejewski edytował(a) ten post dnia 11.08.10 o godzinie 02:35



    Zgłoś | Cytuj

  • Ryszard Mierzejewski
    Wpis na grupie Ludzie wiersze piszą... w temacie Homo automobilus, czyli jadę samochodem...
    18.03.2010, 09:12

    Stara wiata PKS

    Przez cały okrągły rok
    myślał o niej
    i nie mógł sobie tego
    darować że jej
    wtedy nie wykorzystał
    wracali szarym świtem
    z dyskoteki
    spleceni ze sobą
    spoceni
    parując alkoholem i żądzą
    szybkiego seksu
    a tu pustka dookoła
    zadupie
    nie ma gdzie się schować
    więc musieli stłumić swoje żądze
    utopić je przy śniadaniu
    w rozwodnionej owsiance
    herbacie słomce i tęsknym
    spojrzeniu
    przez całe nudne sympozjum

    A dzisiaj znów na tej samej
    pustej drodze
    w rozgwieżdżoną noc wracają
    z dyskoteki
    i znów łby parują i targają
    żądze a on zachował
    w pamięci tę starą pustą
    wiatę PKS
    więc gdy zbliżyli się do niej
    bez słowa
    pociągnął tam za sobą
    wygłodzoną partnerkę zdjął jej
    majtki i wylizał
    zdjął majtki i wylizał
    a ona posłusznie i sprawnie
    jak na wojskową komendę
    wyjęła mu ptaka
    i włożyła sobie w usta
    a potem
    wypięła okrągły blady
    tyłek
    w którym jak w lustrze
    przejrzał się
    wiszący nad nimi księżyc
    w pełni
    i spełnili to co mieli kiedyś
    spełnić
    co tłumili w sobie i na co
    czekali przez cały okrągły rok
    okrągły
    jak ten księżyc podglądacz
    w pełni i jej wypięty
    blady tyłek
    w tę rozgwieżdżoną noc


    Obrazek


    Wiersz jest też w temacie Pożądanie, fantazje erotyczneTen post został edytowany przez Autora dnia 28.06.13 o godzinie 06:49



    Zgłoś | Cytuj

  • Ryszard Mierzejewski
    Wpis na grupie Ludzie wiersze piszą... w temacie Fontanna - co poetów i kochanków skłania do zadumy...
    18.03.2010, 08:07

    Ignacy Krasicki

    Strumyk i fontanny


    Impet wody w fontannach gdy ogromnie huczał,
    Strumyk blisko płynący zazdrościł i mruczał.
    Pękły rury, co wody hojnie dodawały:
    Strumyk płynął jak pierwej, fontanny ustały.
    Nastąpiła po żalu radość niewymówna:
    Poznał, że kunszt naturze nigdy nie wyrówna.

    ”Bajki i przypowieści”, 1779



    Zgłoś | Cytuj

  • Ryszard Mierzejewski
    Wpis na grupie Ludzie wiersze piszą... w temacie Mosty w poezji
    17.03.2010, 21:20

    Rafael Alberti*

    Most piersi


    Przechodzi poprzez most piersi
    Wenecjanek barwne grono.
    Piersi to, nie jabłka, pono
    są ozdobą mostu piersi.

    Ujrzałem pod mostem piersi,
    jak woda płynąc przez przęsła
    piersiami mostu zatrzęsła,
    mostu piersi.

    Ponad całym mostem piersi
    śniedź zielona piersi mroczy,
    aż zanikną w mrokach nocy
    wszystkie piersi mostu piersi.

    Śpię z dala od mostu piersi
    i sen do mnie przybył w gości:
    śniłem, żem zasnął na moście,
    moście piersi.

    1964

    tłum. Irena Kuran-Bogucka

    *notka o autorze, inne jego wiersze i linki
    w temacie Poezja iberyjska i iberoamerykańska



    Zgłoś | Cytuj

  • Ryszard Mierzejewski
    Wpis na grupie Ludzie wiersze piszą... w temacie Fontanna - co poetów i kochanków skłania do zadumy...
    17.03.2010, 21:07

    Rafael Alberti*

    Woda

    1


    Woda w fontannach niezliczonych. We śnie
    słyszę, jak płynie,
    jak szepce. Tutaj, w Rzymie,
    woda snem moim jest wiecznie.

    2

    Wciąż gwarzy w fontannach woda.
    Obca wszystkiemu, płynie
    obojętna i chłodna.
    Mówi, lecz to, co mówi, dźwiękiem jest jedynie.

    3

    Woda Rzymu dla mojego wygnania
    i dla serca mego szum wody,
    serca, co tylokrotnie spod jej władzy uchodzi.

    4

    Woda Rzymu dla mych nocy bezsennych,
    dla wielkich mroków, kiedy zaludniam me dachy,
    nieme obrazy,
    których ja nie znam nieomal.
    Woda dla żebraków, nędzarzy
    zbłąkanych nad brzegiem fontann,
    aż tam zostawszy, usnęli.
    Woda dla psów bezdomnych,
    dla ust spragnionych,
    tych wszystkich, co przechodzą mimochodem, woda,
    woda pojąca ptaki, liście, kwiaty,
    woda dla ryb milczących,
    woda dla niebios skłębionych chmurami,
    woda dla ich gwiazd, ich księżyca i słońca,
    lecz ponad wszystko,
    woda, szum tylko, wiecznie powtarzany,
    woda, bezkresny sen,
    woda Rzymu wieczysta,
    woda czysta.
    Woda.

    1964

    tłum. Irena Kuran-Bogucka

    *notka o autorze, inne jego wiersze i linki
    w temacie Poezja iberyjska i iberoamerykańska
    Ryszard Mierzejewski edytował(a) ten post dnia 17.03.10 o godzinie 21:08



    Zgłoś | Cytuj

  • Ryszard Mierzejewski
    Wpis na grupie Ludzie wiersze piszą... w temacie Fontanna - co poetów i kochanków skłania do zadumy...
    17.03.2010, 17:16

    Adam Mickiewicz

    Bakczysaraj


    Jeszcze wielka, już pusta Girajów dziedzina.
    Zmiatane czołem baszów ganki i przedsienia,
    Sofy, trony potęgi, miłości schronienia,
    Przeskakuje sarańcza, obwija gadzina.

    Skróś okien różnofarbnych powoju roślina,
    Wdzierając się na głuche ściany i sklepienia,
    Zajmuje dzieło ludzi w imię przyrodzenia
    I pisze Balsazara głoskami "RUINA".

    W środku sali wycięte z marmuru naczynie;
    To fontanna haremu, dotąd stoi cało
    I perłowe łzy sącząc woła przez pustynie:

    "Gdzież jesteś, o miłości, potęgo i chwało!
    Wy macie trwać na wieki, źródło szybko płynie,
    O hańbo! wyście przeszły, a źródło zostało.”

    „Sonety krymskie”, 1826


    Obrazek
    ”Fontanna łez” w pałacu chanów krymskich w BachczysarajuRyszard Mierzejewski edytował(a) ten post dnia 02.01.12 o godzinie 17:23



    Zgłoś | Cytuj

Wyślij zaproszenie do