Piotr Jan Imho Prószyński

Tuż obok, w postmodernistycznym budynku, perfekcyjnie wygoleni przystojniacy zwycięsko wysuwają pięści w kierunku łagodnego błękitu na suficie biura i faksują z olbrzymich LOFTS fantastyczne umowy i projekty do swych klonowych bliźniaków w garniturach i krawatach na drugim końcu świata. (…) Zarząd z udziałem licznych pięknych pań w minispódniczkach bije brawo. W tak demokratycznej wspólnocie nie istnieje żaden autorytarny szef, tu nie godzi się dyskutować o podwyżkach i awansach, tu nie ma strajków ani związku zawodowego, nie ma też walki o wpływy. To urzeczywistniona utopia! Do takich firm z marzeń, wyposażonych w dizajnerskie meble jeździ się oczywiście autobusem ani przepełnionym pociągiem (…). Na co nam troski? Opalone na brąz troskliwe czterdziestolatki za imponującymi biurkami ubezpieczają się od wszelkiego ryzyka i wszelkich chorób – lecz pssst! To słowo jest tutaj zabronione!