Arkadiusz Mariusz

Arkadiusz Mariusz S. DEPOZYTARIUSZ -
współwłaściciel,
Kancelaria
Prawno-Depozy...

Temat: skarga na czynności komornika - wykładnia prawna

KODEKS POSTĘPOWANIA CYWILNEGO:

Art. 767. § 1. Na czynności komornika przysługuje skarga do sądu powiatowego . Dotyczy to także zaniechania przez komornika dokonania czynności.

§ 2. Skargę wnosi się do sądu w terminie tygodniowym od daty czynności, gdy strona była przy niej obecna lub była o jej terminie zawiadomiona, w innych wypadkach - od daty zawiadomienia strony o dokonaniu czynności, w braku zawiadomienia - od daty dowiedzenia się o niej, a w wypadku zaniechania - od daty, w której czynność powinna być dokonana.
§ 3. Zażalenie na postanowienie sądu przysługuje w wypadkach w ustawie wskazanych.

KOMENTARZ:

1. Skarga na czynności komornika jest środkiem zaskarżenia wszystkich jego czynności, i to zarówno dokonanych, jak i nie dokonanych przez niego; o tych ostatnich kodeks wyraźnie stanowi. Przysługuje ona na każdą czynność komornika, chyba że ustawodawca ją wyklucza, np. na udzielenie przybicia ruchomości ulegających szybkiemu zepsuciu (art. 870 § 1 k.p.c.), albo przewiduje inny środek zaskarżenia (zarzuty przeciwko planowi podziału sumy uzyskanej z egzekucji - art. 1027 k.p.c.). Nie ma znaczenia okoliczność, w jakiej postaci komornik dokonał czynności (postanowienie, zarządzenie, faktyczne wykonanie czynności), albo jakie przepisy proceduralne zostały naruszone. Skarga na czynności komornika stanowi środek zaskarżenia w razie naruszenia przez komornika przepisów procesowych. Nie można jednak za jej pomocą bronić się przed naruszeniem prawa materialnego. Nie przysługuje ona na czynności innych podmiotów występujących w egzekucji, np. zarządcy nieruchomości, dłużnika zajętej wierzytelności. Skarga na czynności komornika stanowi też źródło informacji dla sądu w celu podjęcia czynności nadzorczych w trybie art. 759 § 2 k.p.c. Użyte w art. 767 § 1 zd. 2 określenie „zaniechanie dokonania czynności” nie obejmuje bezczynności powodującej przewlekłość postępowania, na którą skarga nie przysługuje (wyrok SN z dnia 14 września 1973 r., I CR 250/73, OSPiKA 1975/1 poz. 1).
2. Każdy, kto został dotknięty czynnościami lub zaniechaniem komornika, może wnieść skargę, w tym także osoba trzecia, jeżeli wykaże interes prawny. Skargę na czynności komornika może również wnieść sąd lub organ uprawniony, który żądał wszczęcia egzekucji (art. 796 § 2 i 3 k.p.c.), prokurator i organizacja społeczna (art. 7, 8 k.p.c.). Wnosi się ją wprost do sądu, przy którym działa komornik dokonujący czynności. Może być wniesiona ustnie lub pisemnie (art. 760 § 1 k.p.c.); jeżeli wnoszona jest w formie pisemnej, powinna odpowiadać warunkom pisma procesowego (art. 126 k.p.c.). Skargę na czynności komornika w toku licytacji zgłasza się sędziemu nadzorującego jej przebieg (art. 986 k.p.c.).
3. Termin do wniesienia skargi wynosi tydzień od daty czynności, gdy strona była przy niej obecna lub była o jej terminie powiadomiona. Jeżeli komornik nie zawiadomił o terminie czynności, bieg terminu do wniesienia skargi rozpoczyna się od daty dowiedzenia się o czynności. Przy zaniechaniu dokonania czynności - bieg terminu do wniesienia skargi liczy się od daty, w której czynność powinna być dokonana. Jeżeli chodzi o bieg terminu do wniesienia skargi przez osoby trzecie, które na ogół nie są zawiadamiane o dacie czynności, istnieje wątpliwość, od jakiego momentu należy go liczyć. W literaturze przyjmuje się zgodnie, że początek biegu terminu w takich wypadkach powinien być liczony od daty dowiedzenia się o danej czynności lub o zaniechaniu jej dokonania (W. Siedlecki w: Komentarz do k.p.c., s. 1091). W razie zaskarżenia czynności komornika w toku licytacji termin tygodniowy nie obowiązuje, bo skargę powinno się zgłosić niezwłocznie sędziemu nadzorującemu jej przebieg: tygodniowy termin nie obowiązuje również w razie zaskarżenia przybicia ruchomości, skarga bowiem powinna być zgłoszona do protokołu licytacji (art. 986, 870 § 1 k.p.c.). Można żądać przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia skargi (art. 168 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). O przywróceniu terminu do wniesienia skargi orzeka sąd rejonowy. Rozpoznanie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 766 k.p.c.), może też sąd dla jej rozpoznania wyznaczyć rozprawę, jednakże skargę na postanowienie komornika o ukaraniu grzywną rozstrzyga sąd po przeprowadzeniu rozprawy (art. 768 k.p.c.).
4. Rozstrzygnięcie sądu zawarte w postanowieniu załatwiającym skargę może zmierzać do uchylenia czynności komornika i polecenia mu dokonania innych określonych czynności, uchylenia czynności komornika i przeprowadzenia przez sąd prawidłowych czynności, tylko uchylenia czynności, np. jeżeli czynność komornika polegająca na wprowadzeniu wierzyciela w posiadanie nieruchomości jest wadliwa, sąd ogranicza się tylko do uchylenia zaskarżonej czynności, ponieważ nie może w tym trybie zobowiązać dłużnika do oddania nieruchomości wierzycielowi (uchwała SN z dnia 4 maja 1972 r., III CZP 24/72, OSNCP 1972, nr 12, poz. 212), wreszcie do oddalenia skargi.
5. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego postanowienia lub zarządzenia, chyba że sąd - uwzględniając wniosek skarżącego - zawiesi w całości lub części postępowanie egzekucyjne (art. 821 § 1 k.p.c.). Zawieszenie postępowania sąd może uzależnić od złożenia przez dłużnika zabezpieczenia. Jeżeli dłużnik zabezpieczy spełnienie swego obowiązku, sąd może uchylić dokonane czynności egzekucyjne, z wyjątkiem zajęcia (art. 821 § 2 k.p.c.).
6. Zażalenie na postanowienie sądu załatwiającego skargę na czynności komornika przysługuje tylko w wypadkach przewidzianych przez przepis szczególny, np. ukaranie przez komornika grzywną (art. 768 k.p.c.), zawieszenie lub umorzenie postępowania przez komornika (art. 828 k.p.c.), orzeczenie o kosztach egzekucyjnych (art. 770 k.p.c.). Zażalenie przysługuje również na postanowienie sądu zmierzające do zakończenia postępowania, którym sąd oddalił skargę na czynności komornika (uchwała SN z dnia 28 listopada 1969 r., III CZP 83/69, OSNCP 1970, nr 6, poz. 105), uchylające czynność komornika, gdy zaskarżone postanowienie zmierza do zakończenia postępowania, co uzasadnione jest przepisem art. 394 § 1 in principio k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 i art. 767 § 3 k.p.c. (postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1986 r., III CRN 40/86, OSNCP 1987, nr 7, poz. 102 z glosą F. Zedlera, OSPiKA 1987, nr 5-6, poz. 124). Zażalenie na postanowienie sądu przysługuje także w wypadkach przewidzianych w art. 394 § 1 pkt 1, 2, 5, 7, 8, 10, 11 k.p.c., nie przysługuje zaś w innych wypadkach przewidzianych w tym przepisie, ze względu na wyraźne ich unormowanie w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym (art. 770, 828 k.p.c.) lub ze względu na nieprzyznanie tego środka odwoławczego (art. 950, 1055 k.p.c.).
Do zażalenia należy odpowiednio stosować przepisy o procesie (art. 394-397 k.p.c.). W postępowaniu egzekucyjnym nie jest dopuszczalna apelacja ani skarga o wznowienie postępowania.
Każda osoba, której prawa zostały naruszone, może wnieść zażalenie, z wyjątkiem jednak wypadków, gdy wyraźny przepis kodeksu uprawnia do wniesienia zażalenia tylko określone osoby, jak wierzyciela i dłużnika (art. 870 k.p.c.) lub strony i organ egzekucji administracyjnej (art. 773 § 3 k.p.c.). Poza tym zażalenie może wnieść prokurator i organizacja społeczna (art. 7, 8 k.p.c.).
Poza skargą na czynności komornika, zażaleniem na postanowienie sądu kodeks wymienia jeszcze - jako inny środek zaskarżenia - zarzuty przeciwko planowi podziału sumy uzyskanej z egzekucji (art. 1027-1028 k.p.c.). Por. uwagi do art. 1027 i 1028 k.p.c.
7. Skarga na czynności komornika z powodu zajęcia przez niego majątku należącego nie do dłużnika, lecz do osoby trzeciej, nie przysługuje dłużnikowi, przeciwko któremu skierowana została egzekucja i dla którego zajęcie obcego mienia żadnego nie przynosi uszczerbku (orzeczenie SN z dnia 20 listopada 1934 r., C. I. 2926/33, OSP 1936, poz. 20).
8. Skarga na czynności komornika nie jest pozwem, ale środkiem odwoławczym podobnym do zażalenia, toteż wykluczone jest postawienie w skardze wniosku o zabezpieczenie powództwa (orzeczenie SN z dnia 30 sierpnia 1937 r., C. II. 488/37, Zb. Urz. 1938, poz. 307).
9. Z mocy art. 743 k.p.c. do wykonania zarządzeń tymczasowych stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu egzekucyjnym. Sposób wykonania zajęcia ruchomości jako środka zabezpieczenia określają więc przepisy art. 844 i nast. k.p.c. O tym, czy zajęte rzeczy pozostawić we władaniu osoby, u której je zajęto (stanowi to regułę), czy też z ważnych przyczyn oddać je pod dozór innej osoby, zarządzając ewentualnie ich przeniesienie, oraz o tym, czy już po dokonaniu zajęcia zmienić dozorcę, decyduje komornik (art. 855 § 1, art. 856 § 2, art. 860 k.p.c.), a nie sąd, który orzekł o zabezpieczeniu powództwa. Strona niezadowolona z decyzji komornika może wnieść skargę na czynności komornika do sądu rejonowego (art. 767 k.p.c.), a sąd ten może też z urzędu wydać komornikowi stosowne zarządzenie (orzeczenie SN z dnia 28 stycznia 1958 r., 4 CZ 5/58, OSN 1958, nr 4, poz. 118).
10. Ustalenie, czy suma wpłacona w toku postępowania egzekucyjnego przez wierzyciela na pokrycie świadczenia wzajemnego dłużnika jest wystarczająca, należy do komornika sądowego i jego postanowienie podlega tylko kontroli sądu w drodze skargi na czynności komornika. Zarzut przedawnienia jako zarzut materialny nie ma w postępowaniu ze skargi na czynności komornika żadnego znaczenia. Skutków wygaśnięcia bowiem zobowiązania stwierdzonego w tytule można dochodzić tylko w drodze powództwa opartego na art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. (orzeczenie SN z dnia 30 października 1958 r., 1 CR 880/58, OSN 1960, nr 2 poz. 42).
11. Jeżeli egzekucja ze względu na jej przedmiot lub osobę dłużnika jest niedopuszczalna (art. 824 § 1 pkt 2 k.p.c.), dłużnikowi przysługuje skarga na odmowę uchylenia przez komornika sądowego zajęcia wierzytelności (uchwała SN z dnia 26 lutego 1969 r., III CZP 131/68, OSNCP 1969, nr 9, poz. 156).
12. Jeżeli w tytule wykonawczym zaznaczono, że na zabezpieczenie roszczeń pieniężnych wierzyciela należy zająć określone ruchomości będące we władaniu wskazanej w nim osoby trzeciej (art. 739, 747 pkt 1 k.p.c.), to komornik - zajmując je mimo sprzeciwu tej osoby i zaprzeczenia przez nią własności dłużnika (art. 743, 845 k.p.c.) - nie narusza przepisów prawa egzekucyjnego. Osoba więc może bronić swych - przez tę czynność naruszonych - praw podmiotowych tylko w drodze powództwa o zwolnienie zajętych przedmiotów od egzekucji (uchwała SN z dnia 13 lutego 1981 r., III CZP 71/80, OSNCP 1981, nr 8, poz. 143).
13. Dłużnik, przeciwko któremu wszczęta została egzekucja alimentów, mimo że dobrowolnie zaspokajał alimenty w terminie i wysokości określonej w tytule wykonawczym, może skutecznie - stosownie do okoliczności - w drodze skargi kwestionować czynności komornika w zakresie obciążenia go kosztami egzekucyjnymi (art. 767, 770 k.p.c. - uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 27 listopada 1986 r., III CZP 40/86, OSNCP 1987, nr 5-6, poz. 71).
14. Nieusunięcie braków formalnych skargi na czynność komornika powoduje jej odrzucenie. Wydanie w takim wypadku zarządzenia o zwrocie skargi nie pozbawia strony możliwości zaskarżenia tej czynności zażaleniem (uchwała SN z dnia 6 września 1994 r., III CZP 101/94, OSNC 1995, nr 2, poz. 24).
15. Na postanowienie sądu rejonowego oddalające skargę na czynność komornika, polegającą na zajęciu ruchomości, nie przysługuje zażalenie (uchwała SN z dnia 15 września 1995 r., III CZP 110/95, OSNC 1995, nr 12, poz. 177).
16. Od zażalenia na postanowienie sądu rozstrzygającego skargę na czynności komornika w sprawie o egzekucję świadczenia majątkowego pobiera się wpis przewidziany § 53 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie określenia wysokości wpisów w sprawach cywilnych - Dz. U. Nr 154, poz. 753 (uchwała SN z dnia 27 czerwca 1995 r., III CZP 75/95, OSNC 1995/11 poz. 154 ).
17. W sprawie ze skargi na czynności komornika o kosztach postępowania orzeka sąd na podstawie art. 770 k.p.c., stosując odpowiednio w niezbędnym zakresie przepisy o zwrocie kosztów procesu (uchwała SN z dnia 29 lutego 1996 r., III CZP 17/96, Wokanda 1996/4 str. 10).
18. Na postanowienie sądu rejonowego odrzucające spóźnioną skargę na czynności komornika przysługuje zażalenie (uchwała SN z dnia 26 stycznia 1999 r., III CZP 58/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 107).
19. W sprawie wszczętej na skutek skargi na czynności komornika, podlegającej wpisowi stałemu, wniesione przez adwokata lub radcę prawnego nie opłacone zażalenie na postanowienie sądu, od którego pobiera się ułamkową część wpisu stałego, podlega odrzuceniu bez wzywania do uiszczenia opłaty (uchwała SN z dnia 13 września 2000 r., III CZP 34/2000, OSNC 2001/1 poz. 4).
Autor: Zdzisław Świeboda

WZÓR:

Gdańsk, dnia 30 września 2001 r.
Do Sądu Rejonowego w Gdańsku
Wydział II Cywilny
Wierzyciel: Sławomir Baranowski
zam. w Gdańsku przy ul. Łódzkiej 23/9.
Dłużnik: Cezary Zielarski
zam. w Gdańsku przy ul. Szewskiej 35/1
reprezentowany przez pełnomocnika
radcę prawnego Andrzeja Kempińskiego
prowadzącego kancelarię radcowską
w Gdańsku przy ul. Nowe Ogrody 40.
Skarga dłużnika na postanowienie komornika rewiru IV przy Sądzie Rejonowym w Gdańsku z dnia 10 września 2001 r. wydane w sprawie IV KM 732/01 w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego
W imieniu dłużnika Cezarego Zielarskiego, na podstawie udzielonego mi pełnomocnictwa, wnoszę o:
1. uchylenie wskazanego powyżej postanowienia komornika;
2. obciążenie kosztami postępowania egzekucyjnego wierzyciela;
3. dopuszczenie dowodu z akt postępowania IV KM 732/01 komornika rewiru IV przy Sądzie Rejonowym w Gdańsku;
4. dopuszczenie dowodu z akt Sądu Rejonowego w Gdańsku w sprawie I C 265/01;
5. zasądzenie od wierzyciela na rzecz dłużnika zwrotu kosztów niniejszego postępowania w tym kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego według załączonego spisu.
UZASADNIENIE
Wierzyciel złożył wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie nieprawomocnego wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Gdańsku w sprawie I C 265/01, który został zaopatrzony w rygor natychmiastowej wykonalności.
(dowód: akta postępowania IV KM 732/01)
W istocie rzeczy wierzytelność w dacie wykonania nie istniała, którą to okoliczność dłużnik podniósł w sprzeciwie od wyroku zaocznego.
(dowód: akta sprawy I C 265/01 Sądu Rejonowego w Gdańsku)
Mimo to wierzyciel złożył wniosek egzekucyjny domagając się oprócz wyegzekwowania świadczeń orzeczonych wyrokiem zaocznym, przyznania mu kosztów postępowania egzekucyjnego w tym kosztów adwokackich.
(dowód: akta postępowania egzekucyjnego jw.)
Równolegle ze wszczęciem postępowania egzekucyjnego zakończyła się sprawa tocząca się przed Sądem Rejonowym w Gdańsku o sygnaturze I C 265/01. Wyrokiem z dnia 15 sierpnia 2001 r. Sąd oddalił powództwo wierzyciela.
(dowód: akta sprawy I C 265/01)
Dopiero w wyniku wyraźnego żądania dłużnika wierzyciel cofnął wniosek egzekucyjny. Konsekwencją tego oświadczenia było umorzenie postępowania egzekucyjnego i ustalenie jego kosztów.
(dowód: akta postępowania egzekucyjnego jw.)
Dłużnik nie wnosi zastrzeżeń co wysokości tych kosztów i poszczególnych ich składników, nie może jednak zgodzić się z obciążeniem go tymi kosztami. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 770 k.p.c. dłużnik powinien zwrócić wierzycielowi koszty niezbędne do celowego prowadzenia egzekucji. W niniejszej sprawie samo już wszczęcie egzekucji nie było celowe, a co za tym idzie dalsze czynności również nie były celowe. Zdaniem dłużnika, nie może on ponosić negatywnych konsekwencji nieuczciwości wierzyciela i braku przepływu informacji pomiędzy wierzycielem i jego pełnomocnikiem w przedmiocie wielkości dochodzonych roszczeń.
Dlatego też w niniejszej sprawie koszty postępowania egzekucyjnego na zasadzie art. 770 a contrario k.p.c. powinien ponieść wierzyciel.
Mając powyższe na uwadze, na zasadzie powołanego przepisu oraz art. 767 k.p.c. skarga jest konieczna i uzasadniona.
Andrzej Kempiński
radca prawny
Załączniki:
1. odpis skargi,
2. pełnomocnictwo,
3. spis kosztów.

Zobacz następujące przepisy:
Dz.U.64.43.296: art. 767; art. 770

Opracowanie:
(...) Zobacz więcej
18.10.2007, 20:10
Marcin

Marcin Małuszek komornik, Komornik
Sądowy przy Sądzie
Rejonowym w
Sulęcinie

Temat: skarga na czynności komornika - wykładnia prawna

Nie ma już sądow powiatowych (...) Zobacz więcej
22.10.2007, 14:16
Eliza

Eliza S. radca prawny,
Kancelaria prawna

Temat: skarga na czynności komornika - wykładnia prawna

Sądy jakie są każdy widzi...
A odnośnie skarg na czynności komornika to chciałam zwrócić uwagę na jedną może nie najważniejszą, ale dość ciekawą kwestię. Otóż k.p.c. obecnie wyraźnie przewiduje możliwość uwzględnienia skargi przez komornika, gdyż po wniesieniu skargi sąd przekazuje ją komornikowi, który ma ustosunkować się do niej i swoje pismo wraz z aktami przekazać sądowi, bądź też może skargę uwzględnić w całości. Wątpliwości niektórych sądów budzi właśnie to jakie znaczenie dla postępowania skargowego ma takie uwzględnienie skargi. Moim zdaniem sąd powinien wówczas umorzyć postępowanie jako zbędne i zasądzić na rzecz skarżącego koszty, bowiem jest on w takiej sytuacji wygrywającym sprawę. Tak też uważa większość sądów, niemniej jednak spotkałam się z takim stanowiskiem (orzeczenia 3 sądów), że uwzględnienie skargi przez komornika kończy postępowanie skargowe i sąd nie musi już wydawać żadnego orzeczenia, również w (...) Zobacz więcej
25.10.2007, 18:52
Arkadiusz Mariusz

Arkadiusz Mariusz S. DEPOZYTARIUSZ -
współwłaściciel,
Kancelaria
Prawno-Depozy...

Temat: skarga na czynności komornika - wykładnia prawna

Dziękuję za uwagi.
Proszę (...) Zobacz więcej
26.10.2007, 15:04
Małgorzata

Małgorzata Pietkun dziennikarz,
redaktor, fotograf,
fotoreporter

Temat: skarga na czynności komornika - wykładnia prawna

Komornicy na dywaniku u Rzecznika Praw Obywatelskich

Przypadki zabierania całego dochodu, odbierania zabawek dzieciom, straszenia rodzin – to dla komorników chleb powszedni.

Jakże kłóci się to z cywilizowaną formą egzekucji. Szczególnie, że większość dłużników nie planowała znaleźć się w tej wyjątkowo trudnej życiowej sytuacji. I jak najszybciej chciałaby wywiązać ze zobowiązań. Chciałaby - krótko mówiąc - osiągnąć to, co komornicy poprzez starannie przygotowane akcje egzekucyjne skutecznie im uniemożliwiają. To jest sprzeczne nie tylko z polskim, ale również europejskim prawem.
To początek naszych działań w sprawie ucywilizowania tej najbardziej fundamentalnej części polskiej gospodarki, czyli życia zwykłych obywateli.

Skarga na Krajową Radę Komorniczą i komorników sądowych przekazana została do Rzecznika Praw Obywatelskich prof. Ireny Lipowicz w październiku 2011 roku.

Na podstawie Art. 80 Konstytucji RP zwracam się do Rzecznika Praw Obywatelskich ze skargą na działanie organu Krajowej Rady Komorniczej z siedzibą w Warszawie, będącej ustawowym samorządem komorniczym oraz ze skargą na komorników sądowych: Marka Bidzińskiego (apelacja warszawska), Roberta Kapicę (apelacja wrocławska), Łukasza Dykiela (apelacja poznańska), Jerzego Zająca (apelacja katowicka), Krzysztofa Dolnego, rzecznika prasowego i wiceprezesa Krajowej Rady Komorniczej oraz Rafała Fronczka, prezesa Krajowej Rady Komorniczej.

UZASADNIENIE

Komornicy sądowi działając na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i w imieniu Rzeczpospolitej Polskiej działają de facto i de iure wbrew interesom obywateli RP przy zgodzie i współpracy Krajowej Rady Komorniczej, która stara się ukrywać wszystkie informacje dotyczące faktycznej służby komorniczej. Prowadzi do do sytuacji, w który przepis gwarantujący ochronę dłużnika pozostaje martwy, zaś dłużnicy – często rzekomi – celowo pozbawiani są możliwości interwencji prawnej, poprzez złożenie skargi na czynności komornika bądź złożenia pozwu przeciwegzekucyjnego
I tak:
Marek Bidziński, komornik Komornik Sądowy dla Warszawy Pragi-Północ pozbawiwszy majątku dłużnika, w 2011 roku podstępnie nachodził jego najbliższą rodzinę, w tym dzieci próbując odebrać im ich prywatną własność, mówiąc, że musi zabrać zabawki „za długi tatusia”. Nachodził również przyjaciół rzekomego dłużnika rozpowszechniając pogłoski, jakoby dłużnik, znany w lokalnym środowisku polonijny działacz społeczny i biznesmen był człowiekiem pozbawionym czynności honorowych oraz zupełnym bankrutem.
DOWÓD: dokumenty kancelarii komorniczej Komornika Marka Bidzińskiego, zeznania poszkodowanych
W 2007 roku Robert Kapica, Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla Wrocławia Śródmieście mimo zakazu sądowego windykował...

czytaj więcej http://pietkun.nowyekran.pl/post/30591,skarga-na-komor...

Po skardze na komorników działających w Polsce, która 19 października trafiła do Rzecznika Praw Obywatelskich, biuro rzecznika pyta samorząd komorniczy: czy wiecie o tym co się u was dzieje? I co zrobiliście w tej sprawie?

Czy wezwanie RPO, które trafiło do samorządu komorniczego ukróci bezkarność tej korporacji? Z pewnością zmusi komorników do tego, żeby to właśnie oni pokazali gdzie i jak często łamią prawo.

Odpowiedź Rzecznika Praw Obywatelskich z 9 stycznia 2012 roku:

Rzecznik Praw Obywatelskich otrzymał skargę na działania Krajowej Rady Komorniczej z siedzibą w Warszawie oraz na wskazanych komorników sądowych. Kopię skargi uprzejmie przesyłam w załączeniu.
Skarżący wskazał na nieprawidłowości, jakich mieli dopuścić się komornicy: Marek Bidziński z apelacji warszawskiej, Robert Kapica z apelacji wrocławskiej, Łukasz Dykiel z apelacji poznańskiej, Jerzy Zając z apelacji katowickiej, oraz Krzysztof Dolny, rzecznik prasowy i Wiceprezes Krajowej Rady Komorniczej oraz Prezesa Krajowej Rady Komorniczej. W ocenie Skarżącego komornicy sądowi działają wbrew interesom obywateli RP przy zgodzie i współpracy Krajowej Rady Komorniczej, która stara się ukrywać informacje dotyczące faktycznej służby komorniczej.
Prowadzi to do sytuacji, w której przepis gwarantujący ochronę dłużnika pozostaje martwy, zaś dłużnicy – często rzekomi – celowo pozbawiani są możliwości interwencji prawnej, poprzez złożenie skargi na czynności komornika bądź złożenia pozwu przeciwegzekucyjnego.
Skarżący zarzucił także, że Krajowa Rada Komornicza...

czytaj więcej: http://pietkun.nowyekran.pl/post/47405,komornicy-wezwa...

Komornicy występują w imieniu Rzeczpospolitej. W imieniu Mojej i Waszej Ojczyzny stwarzając niebezpieczny dla całego narodu precedens, kiedy obywatele muszą bronić się przed własnym państwem. Dlatego należy uczynić wszystko by bezkarność bezwzględnych i nie kontrolowanych przez nikogo komorników, często działających z zamiarem doprowadzenia do upadku całych rodzin i prawidłowo funkcjonujących firm została ostatecznie ucięta.

Małgorzata Dudek, koordynator Akcji Windykacja (malgorzata.dudek@nowyekran.pl)

Na podstawie artykułów Pawła Pietkuna „Skarga na komorników jest w biurze RPO” oraz „Komornicy wezwani do RPO”
http://pietkun.nowyekran.pl/
11.01.2012, 20:05



Zobacz dyskusje w grupie Licytacje KOMORNICZE

Aktualne tematy

Zobacz o czym się teraz dyskutuje

Problemy i porady

Znajdź odpowiedzi na swoje pytania

Wyślij zaproszenie do