Temat: Wiersze na różne pory dnia

(To jeden z moich ulubionych wierszy Zbigniewa Herberta.)

Zbigniew Herbert

Sekwoja

Gotyckie wieże z igliwia w dolinie potoku
niedaleko Mount Tamalpais gdzie rankiem i wieczorem
gęsta mgła jak oceanu gniew i uniesienie

w tym rezerwacie olbrzymów pokazują przekrój drzewa miedziany pień zachodu
o słojach niezmiernie regularnych jak kręgi na wodzie
i ktoś przewrotny wpisał daty ludzkiej historii
cal od środka pnia pożar dalekiego Rzymu za czasów Nerona
w połowie bitwa pod Hastings nocna wyprawa drakkarów
popłoch Anglosaksonów śmierć nieszczęsnego Heralda
opowiedziana jest cyrklem
i wreszcie tuż przy wybrzeżu kory lądowanie Aliantów w Normandii

Tacyt tego drzewa był geometrą nie znał przymiotników
nie znał składni wyrażającej przerażenie nie znał żadnych słów
więc liczył dodawał lata i wieki jakby chciał powiedzieć że nie ma
nic poza narodzinami i śmiercią nic tylko narodziny i śmierć
a wewnątrz krwawa miazga sekwoi

Wiersz znajduje się rónież w temacie
Cóż jest piękniejszego niż (wysokie) drzewa... - M.M.Michał M. edytował(a) ten post dnia 16.11.09 o godzinie 23:35

Temat: Wiersze na różne pory dnia

ks. Jan Twardowski

Na dobranoc

Rozgadana wiedza
wymowna poezja
przez radio Szopen mówić do mnie będzie
całuję cię na dobranoc mój krzyżyku niemy
bo milczy tylko prawda i nieszczęście

Temat: Wiersze na różne pory dnia

Krzysztof P.:
i ja debiutując w tej Grupie zamieszczam
własne słów kreślenie, na wieczorne rozmyślanie....

***
za oknem już mrok się rozgościł,
w domu cisza w uszach dźwięczy,
w głowie myśl się z myślą plącze...
ach! gdzieś Ty, gdzieś Ty...?

gdzieś się podziała,
gdzieś odleciała,
gdzieś się schowała,
no, gdzie, gdzie...?

Tyś moja jedyna,
Ty jakby dziewczyna,
Tyś moja, moja ...
Myśl byłego - myśl wspomnienia...

Witaj Krzysztofie w grupie. Podoba mi się Twoje kreślenie wieczoru, romantycznie i delikatnie. Pozdrawiam, Michał.

Temat: Wiersze na różne pory dnia

Heinrich Heine

Morze Północne
cykl pierwszy

"2"

O zmierzchu

Na bladym brzegu morza
Siedziałem zatroskany w myślach i samotny.
Słońce chyliło się niżej i kładło
Żarkoczerwone pasma na wodzie,
A białe, dalekie fale
Gnane przypływem
Pieniły się i szumiały bliżej, wciąż bliżej -
Co za dziwny szum, szept i poświst,
Śmiech i bełkot, wzdech i wzburzenie,
A chwilami coś przytulnie śpiewnego
jak kołysanka -
Jak gdybym słyszał sagi przebrzmiałe,
Prastare, cudne baśnie,
Które za dawnych lat, jako chłopiec,
Słyszałem od dzieci sąsiadów,
Kiedyśmy w letni wieczór
U drzwi domów, na kamiennych schodkach
Przysiadali do cichych opowieści
Z serduszkami w słuch przemienionymi
I ciekawie rozumnymi oczyma;
Starsze dziewczęta zaś
Przy wonnych doniczkach z kwiatem
Siedziały w oknach naprzeciw,
Liczka różane,
W uśmiechu i blaskach miesiąca.

"3"

Zachód słońca

Słońce ogniście czerwone schodzi
W rozdygotany precz w dal
Srebrnoszary ocean;
Zwiewnie powietrzne kształty, muśnięte różem,
Ciągną za nim; a naprzeciwko
Z welonów mierzchnących jesiennie chmur
Smutna, śmiertelnie blada twarz,
Księżyc się wychyla,
A za nim, jasne iskierki
W dali mglistej, skrzą gwiazdy.

Niegdyś na niebie lśnili
Ślubem złączeni
Luba bogini i bóg Sol,
A wokół nich roiły się gwiazdki,
Małe, niewinne dzieci.

Lecz złych języków syk ich skłócił
I rozeszło się wrogo
Wyniosłe, świetliste stadło.

Teraz we dnie, w samotniej krasie,
Przechadza się w górze słoneczny bóg,
Dla wspaniałości swej
Wielbiony i opiewany
Przez dumnych i w szczęściu okrzepłych ludzi.
Nocą zaś
Błądzi po niebie Luna,
Biedna matka,
Z gwiezdnymi swymi sierotkami
I lśni w smętku cichym,
A dziewczyny zakochane w rzewni poeci
Poświęcają jej łzy i pieśni.

Tkliwa Luna! Jak to kobieta,
Wciąż kocha swego pięknego małżonka.
Pod wieczór, drżąca i blada,
Nasłuchuje z lekkich obłoczków,
Na odejście jego z bólem patrzy,
Zawołałaby trwożnie: "Wróć!
Wróć! maleństwa tęsknią do ciebie..."
Ale uparty słońca bóg
Bucha na widok małżonki
Podwójną purpurą,
Z gniewu i z bólu,
I schodzi nieubłaganie
W łoże swoje wdowcze z chłodnych fal.

Złe, syczące języki
Przyniosły więc ból i zatratę
Nawet bogom wieczystym.
I biedni bogowie po niebie wysokim
Błądzą w udręce,
Niepocieszeni, po szlakach bezkresnych,
I umrzeć nie mogą,
I wloką za sobą
Promienną żałość.

Ja zaś, człowiek,
Nisko posiany, śmiercią uszczęśliwiony,
Już się nie skarżę.

tłum. Robert StillerMichał M. edytował(a) ten post dnia 16.11.09 o godzinie 14:58

Temat: Wiersze na różne pory dnia

Bolesław Leśmian

Przed świtem

Trwa jeszcze ciemne rano -
Śpi niebo nad altaną.

Staw błysnął o dwa kroki -
Już widać, że głęboki.

W łopuchu czy w pokrzywie
Świerszcz dzwoni przeraźliwie!

Rozpoznajże w ciemnocie,
Czy wróbel tkwi na płocie?

Kształt wielki wybrnął z cienia,
Lecz nie chce mieć imienia.

Chce snom się jeszcze przydać:
Nie widać nic, a - widać.