Temat: Sport w poezji - poezja w sporcie

Samotność maratończyka

Szary, mglisty poranek,
już czas, pora wstać.
Nie zawsze robię to z ochotą,
nie zawsze rozpiera energia,
chęć do życia pełnią sił,
ale podnoszę się systematycznie
ze snu, aby biec, aby biec przed siebie
długą trasą maratonu.

Niekiedy spotykam innych
samotników biegu,
pozdrawiamy się podniesioną
prawą dłonią,
biegniemy razem, rozmawiamy,
rozumiemy się
jak starzy dobrzy przyjaciele,
ale przychodzi
czas rozstania, nasze drogi
rozchodzą się,
a my nadal biegniemy, każdy swoją
długą trasą maratonu.

Czasami ktoś przy drodze
dopinguje,
robi się weselej i raźniej.
Jednak większość trasy pokonuję
w samotności,
zabłąkany we własne myśli
i wspomnienia.
Powłóczystym krokiem odmierzam
kilometry,
dziesiątki, setki kilometrów
na swojej
długiej trasie maratonu.

Wiem, że mogę nie dobiec. Moim
rywalem nie są inni
biegacze, ale mój organizm.
Z nim się zmagam, walczę,
pokonuję go,
bądź też przegrywam.

Oddycham powoli i miarowo,
odrywam od rozgrzanego asfaltu
ciężkie jak ołów stopy,
po raz setny przełykam
ślinę w zaschniętym gardle,
wierzchem dłoni ocieram
twarz z potu,
zaciskam zęby z bólu,
który utkwił w boku i uciska.

I biegnę,
biegnę przez moje minuty,
godziny, dni, tygodnie,
miesiące i lata.
Biegnę przez jedyne dane
przez Boga
życie moją długą trasą
maratonu.

23. 07. 2007



Na trasie IX Międzynarodowego Maratonu Pokoju,
Warszawa, 27 września 1987 r.Ryszard Mierzejewski edytował(a) ten post dnia 27.09.11 o godzinie 07:44

Temat: Sport w poezji - poezja w sporcie

Marian Grześczak

Stadiony

Stadiony.
Wielkie wieńce z betonu
na ozdobę miast.
Gigantyczne ule,
z ulnicami dla kibiców.
San Siro.
Camp Nou.
Olimpiąue.
Old Trafford.
Arena.
Maracana.
Ile szczodrego brzęczenia
dałyście uszom kibiców.
Największa Pasieka Świata.
Ulnica.
A my tu gdzieś pod Ząbkami,
z Dolcanami,
z Wichrami,
z Huraganami,
pod Wołominem się młócimy
mazowieckimi kłonicami.

Smutek szatni piłkarzy

Opocone ciała piłkarzy.
Koszulki wiszą złachane
jak wyskubane gęsi.
Ochraniacze pod skarpetami
i czerwone buty
czynią z piłkarzy dziwacznych
statystów nieudanej opery.

Ale nikt i nic nie śpiewa,
słychać tylko uspokojone
pulsowanie krwi i ból mięśni,
w które się w czasie meczu
wgryzały tępe zęby tepów.

A trzeba jeszcze ciału
zostawić miejsca na siniaki
drugiej połowy spotkania,
przecięte wargi, obitą głowę,
kopnięte kolano.

Mak się sieje, bo trener
usiadł wśród zawodników
i też nie mówi nic,
tylko patrzy,
a to jest tak,
jakby wołał ze studni.

Druga połowa
zaczęła się w zielonym śpiewie.
Trudno to powtórzyć.

Kto nie uwierzy,
niech sobie obejrzy mecz na filmie,
a potem wywabi piłkę
i jeszcze raz obejrzy.

Zadowolone zwycięstwo
chodziło od piłkarza do piłkarza
i podawało mu rękę.


Boksołota

On mię,
ja go.
On mię. On mię.
Ja go.
On mię, mię, mię.
Ja,
gong.

Ja,
go, go, go, go.
On mię.
Ja,
go, go, go, go.
On,
gong.

On mię.
On mię.
Mię, mię, mię.
On mię.
Ja go
w ja ja.

On bęc.

Otylianka

Mąciturkus, Kręciwoda.
Wodnonośna, Wonnopłynna.
Otylianka, Śmiejooka.
Brewośmiejka, Krnąbrnowłosa.
Czułobiorcza, Miękkokocia.
Okośmiejka, Otylianka.
Słodkowodna. Ptakolotna.
Chwałonośna. Wodopływka.
Pływkowoda. Otylianka.
Mąciserce. Mąciturkus.
Widnooka. Patrzyoka.

W turkusowej sukience,
w otylijnej urodzie,
plusk,
plask,
plusk,
mąciserce na wodzie.

Otylianka.

Anegdota omigowa

Rzucę ją chyba,
pomyślał oszczep
o niezbyt szczupłej
oszczepniczce.
Jednak po pierwszym oszczepnięciu
zmienił zdanie,
stając się nagle
coraz mniej rozrzutny.


Wiersze pochodzą z ostatniego tomiku poety,
który ukazał się na rynku księgarskim w czerwcu b. r.
– Marian Grześczak: Nike niosąca blask. PIW, Warszawa 2008.



Ryszard Mierzejewski edytował(a) ten post dnia 29.05.10 o godzinie 00:52

Temat: Sport w poezji - poezja w sporcie

Kazimierz Wierzyński

Nurmi

Krok mój jest marszem tanecznym, krok mój jak serce uderza,
Jestem zegarem oddechu, płynę w powietrzu , jak wieża.

Rytm mój zespala się ze mną, dźwięczącą bije w nią stopą,
Biegnę przez świat naokoło. Ameryką i Europą.

Ruch mój za ruchem nastaje, w ruchome koło się zmienia,
Jestem zegarem wysiłku, jestem rekordem natchnienia.

Skokiem przesadzam trybuny, mijam krzyczące stadiony,
Niesie mnie wiatr moich skrzydeł, wiatr wielki i niezmożony.

Skanduję tempo i wzmagam, przechodzę już do finiszu,
Powiedzcie tym tłumom ludzi – niech zmilkną, niech się uciszą.

Nie chcę żadnego zwycięstwa, nie chcę ich braw ani krzyku,
Chcę przerwać taśmę i spocząć na starym greckim pomniku.

z tomu "Laur olimpijski", 1927


Paavo Nurmi – fiński biegacz długodystansowy,
jeden z najlepszych sportowców w historii światowej
lekkoatletyki, 9-krotny mistrz olimpijskiRyszard Mierzejewski edytował(a) ten post dnia 29.05.10 o godzinie 01:00

Temat: Sport w poezji - poezja w sporcie

Dzisiaj, 28 września 2008 roku, odbył się w Warszawie - jak co roku od 30 już lat w ostatnią niedzielę września - Flora Maraton Warszawski, znany kiedyś pn. Międzynarodowy Maraton Pokoju. Jako były maratończyk, kilkukrotny uczestnik tego biegu, czułem moralny obowiązek, aby oddać cześć wszystkim biegnącym dzisiaj na tym morderczym klasycznym dystansie 42 km 195 m, a przede wszystkim - nieodżałowanej pamięci red. Tomaszowi Hopferowi - znakomitemu dziennikarzowi, prezenterowi telewizyjnemu, propagatorowi sportu i twórcy tej największej kiedyś masowej imprezy biegowej w Polsce.

Maraton Warszawski

Pamięci Tomasza Hopfera

W dni szare
beznadziejne i smutne
podobne do bezgwiezdnej nocy
miałeś pomysł chęci i siły
zapalić
olimpijski ogień
nie dla sławnych mistrzów
i czempionów
stadionów i światowych bieżni
ale dla wszystkich którzy
tylko chcieli
biec
biec przed siebie
w tłumie sobie podobnych
biec nie po sławę zaszczyty
i medale
ale tylko biec
biec przed siebie radośnie
mierzyć się
z sobą
z własnymi siłami smakować
swój pot
na morderczej trasie
czuć radość i euforię z pokonywania
zmęczenia
i własnych słabości.

To było twoje wielkie
zwycięstwo
i wszystkich porwanych twoim
entuzjazmem i wiarą
to był dla wielu
sposób na przetrwanie
tych dni szarych
beznadziejnych i smutnych
zdjęcie ciemnej kotary
z nieba
aby ujrzeć gwiazdy
poczuć
ciepło olimpijskiego ognia
na własnym ciele
smak walki i zwycięstwa
radość życia
niby nic wielkiego
a tak wiele.



Na mecie X Międzynarodowego Maratonu Pokoju,
Warszawa, 25 września 1988 r.Ryszard Mierzejewski edytował(a) ten post dnia 27.09.11 o godzinie 07:47

Temat: Sport w poezji - poezja w sporcie

Dziękuję Michale za poczytanie i przychylny komentarz.
Jeśli kogoś zainteresowała tematyka maratońska w poezji, odsyłam do pięknego poematu Jarosława Iwaszkiewicza pt. "Na bieg maratoński" w temacie Oda.Ryszard M. edytował(a) ten post dnia 30.09.08 o godzinie 19:01

Temat: Sport w poezji - poezja w sporcie

Jarosław Iwaszkiewicz

Na bieg maratoński

Radujcie się!
Nasze jest zwycięstwo!

Strofa pierwsza

Wy, na najpiękniejszych stadionach Europy zgromadzeni,
wy najpiękniejsi, czujący w mięśniach piękno wasze i piękno waszych krajów,
Wy, wyhodowani szumem Niagary i pluskiem oceanów, karmieni
winem i chlebem pozłocistej Francji, odziani wełną zielonych wysp Erynu,
wyhodowani, wykołysani szumem mórz i motorów, upojeni szlakami fal i niebios,
wsłuchani w ciszę Alp i szum lodowcowych wodospadów,
zatrzymujący się pod łukami zrujnowanych akweduktów,
słuchający gitary i mandoliny, rozbrzmiewających po
dolinach, pełnych strzelistych topoli,
wy, ze stepów argentyńskich i puszcz brazylijskich,
wy, którzy biegniecie drogą greckiego żołnierza, który padł krzycząc:
Radujcie się! Nasze jest zwycięstwo!
Pamiętajcie dobiegając do mety, aby wznieść ten sam okrzyk.
A odkrzyknie wam cały świat!
Kiedy tak oto widzę was biegnących – teraz, kiedy jeszcze nie biegniecie
i kiedy schowani w swoich muszlach jeszcze jesteście nie znani,
przyszli zwycięzcy spod Maratonu,
i kiedy jesteście jak motyle w powijakach jedwabnych kokonów,
i kiedy myślicie tylko o sobie,
ja myślę za was – widzę już w słońcu i tryumfie
wasze uśmiechnięte twarze.

Antystrofa pierwsza

Ale kiedy widzę tak wasze młodzieńcze oblicza wynurzające się w przyszłości,
Widzę także i tych, którzy do mety nie dobiegli.
Biegli jak na skrzydłach,
ale na spotkanie śmierci.
Śmierć ich była okrutna i żałosna, i samotna, hańbiąca i beznadziejna,
padali na wznak i na twarz i nie zamkniętym okiem patrzyli w niebo,
i zwartymi garściami ściskali ten sam żółty piasek,
jakim wysypane są wasze bieżnie...
I nikt nie pamięta, że bieżnie waszych najpiękniejszych w Europie stadionów
posypane są piaskiem pomieszanym z krwią,
i nikt nie chce wiedzieć, że w tym piasku drzemią
kawałki połamanych mieczów i bagnetów, łuski wystrzelonych pocisków,
z których narodzić się mogą całe miecze i bagnety,
całe wstążki naboi, cala śmierć i całe zniszczenie.
Zakopano je głęboko pod piaskiem waszych stadionów,
Abyście biegnąc nie zranili nogi.

Strofa druga

Widzę. Widzę was. Jak stado gołębi
wypuszczone z gołębnika, biegniecie co żywo, podnosząc lekko stopy,
odziani w białe i lekkie stroje,
i stopy mając uskrzydlone jak bóg, który dusze do Hadesu odwoził,
abyście nie zawadzali o ciernie na drodze.
Daleka droga z Maratonu do Aten.
I pachnie w drodze tymianek i cząbry, rumianek i macierzanka,
i cykady cykają w grobowcu Atrydów.
Wieńce różane i wieńce laurowe wiją kobiety schowane w gyneceum,
dla was są to wieńce, wieńce radości, i płatki kwiatów spadają na drogę
z Maratonu do Aten.
I źródła, nad którymi czuwają nimfy i platany, szemrzą po drodze
i na rozstajach wapienne cysterny, w których woda mogłaby omyć wasze rany.
Ale wy będziecie ranni.
To nic, że na drodze z Maratonu do Aten – padają w tej chwili ranni wasi bracia,
wy nie będziecie ranni.
Sfotografują was reporterzy,
jak lecicie – wasz lot gołębi zostanie uwieczniony na taśmie
i wasze lekko wznoszące się stopy, które nie zgniotą
świerszczących koników polnych,
ani nie przycisną wonnej macierzanki,
ani nie trafią na ostre kamienie,
ani nie zakrwawią się
na drodze dalekiej z Maratonu do Aten.

Antystrofa druga

„Słuchaj mnie, synu od pęt zwalniającego Zeusa”,
jak ci opowiem o tych, których Zeus od pęt nie uwolnił,
ale uczynił to, z pochodnią w dół odwróconą, w niebieskiej szacie, Tanatos.
Słuchaj mnie, synu sprawiedliwie sadzącego Zeusa,
opowiem, jak biegli w milczeniu ci, których na zawsze pamiętam.
Słuchaj mnie, synu laurem wieńczącego Zeusa,
Jak ci opowiem o laurach nie więdnących nigdy.
Może twój wieniec wyrzucony na popielisko spali się
jak szata dawnej tanecznicy,
może twoja opaska,
o! Zwycięzco biegu maratońskiego, zwiąże kapelusz starego pastucha
lub ozdobi gniazdo usłane przez wrzaskliwe sikory, ale ich laur,
ich krwią zbroczona opaska
na wieki żyją w sercu moim
i w sercu narodu.

Strofa trzecia

A wy, cienie, z którymi obcuję, jak gdyby przewiózł mnie już na drugą stronę Acheronu posłaniec bogów o stopie lekkiej jak stopa biegacza maratońskiego!
Chodźcie do mnie,
wzywam was, mleko wylewając do misy
i mieszając je z krwią ofiarnego koźlęcia, jak to czynili wszyscy,
którzy odwiedzali podziemia:
Odyseusz, który się wybrał na koniec świata, tam, gdzie już barwy nie istnieją,
i Orfeusz, który zapomniał, że już tam się nie kocha i nawet nie pamięta,
i Wergiliusz, wielkości szukał, a znalazł tylko ubogą stajenkę,
i ostatni ze śmiertelnych, który brodził po kostki w błocie krwi i grzechu,
i którego wieniec laurowy
Beatrycze u stóp słonecznych kręgów wszechświata złożyła.
Wzywam was, przybądźcie do poety.
Oto jest noc i cieniem powlokła się ziemia,
i serce poety na wszystko pamiętne
przypomina...

Antystrofa trzecia

Oto biegniesz ty, Karolu, jak młody bóg zbudowany,
w stroju białym, w którym polewałeś kwiaty na wysokiej górze,
nad naszą rzeką, palcem wskazujesz na ranę w twojej piersi smagłej,
zadaną przez siepaczy w ciemnym więzieniu,
w gorący letni dzień pełny śpiewu ptaków.

Oto przybiegasz, jak cień w roju płatków śniegu ty, Stanisławie,
którego krew, na poły wyczerpana strzykawkami morderców,
jeszcze była dość czerwona,
aby zabarwić gęste płaty śniegu,
który padał w tym dniu, kiedy cię zamordowano.

Oto nadchodzisz piękny, podobny do Aresa, smukły jak topola, Juliuszu,
któryś mi oddał wiersze, żonę i córeczkę,
abym się nimi opiekował,
zanim ty nie wstaniesz z mogiły,
zanim nie wyjdziesz z kościoła,
w którym kula ugodziła cię w środek czoła.

Oto i ty, Krzysztofie, i nasza przechadzka
na wczesną wiosnę po ciemnym, naszym lesie,
i staw przejrzystą wodą patrzy na niebo,
i niebo przeźroczyste odbłyśnięte w stawie,
i wiersze nasze szeptem mówione nawzajem,
jak wątłe dwa motyle, co przespały zimę,
lecą ku niebu, ku czystym obłokom,
błyszcząc przez chwilę, aby zaraz zniknąć...

I twój duch także, miły Aleksandrze,
od dawna śmierć okropną w murach getta przeczuwający,
uśmiecha się –
i przebacza i mnie, i wszystkim innym, że cię za strasznym murem zostawili.

I jeszcze, jeszcze
tłumy biegną umarłych, z którymi obcuję,
mają przy stopach skrzydła gołębie
i rany w piersiach,
i w szyi,
i w głowie,
i krwią spłynięci przychodzą spragnieni do misy mleka,
i chcą stać się ciałem,
i żyć,
i mścić się,
i kochać, i nienawidzić...

A jest ich więcej od was, o! Biegacze.

Epodos

Jeżeli wy, którzy biegniecie
(długa jest droga z Maratonu do Aten),
jeżeli wy, którzy biegniecie,
spotkacie w drodze te wszystkie postacie, które jak
chmura gołębi ponad wami lecą,
i które się mieszają z wami jak wojska anielskie,
tak że nie rozpoznasz, kto żywy, a kto jest umarły,
jeżeli wy
poczujecie na sobie ich rękę łaskawą,
jeżeli w sercu poczujecie ich serce,
a w głosie ich głos,
pamiętajcie zawołać u mety, jak żołnierz ateński:
- Radujcie się, bracia! Nasze jest zwycięstwo!

Z tomu „Ody olimpijskie”, 1948

Ze względu na wyróżniki gatunku literackiego
utwór ten znajduje się też w temacie Oda - R. M.Ryszard Mierzejewski edytował(a) ten post dnia 29.05.10 o godzinie 01:04