Temat: Być poetą...

Stanisław Grochowiak

...anie

W pokoju zwykłym niesłychanie,
Gdzie fotografie są na ścianie,
Siedzą zielone cztery panie,
A piąta gra na fortepianie.

Mąż pierwszej zginął gdzieś... w Iranie,
Drugi zawisnął na firanie,
Trzeci opuścił. Jest w Paranie,
Czwarty zaś zginął niezbadanie.

Więc jedno słówko. Rym na „anie” -
Masz pokój zwykły niesłychanie,
Siedzą zielone cztery panie,
A piąta gra na fortepianie.

I są poeci - świeć im Panie -
Pławiący się w tym oceanie,
Z tym, że czasami jest mielizna:
„Ojczyzna, blizna i ... bielizna.”

z tomu „Wiersze nieznane i rozproszone”, 1996

wiersz jest też w temacie Poezja codzienności

Temat: Być poetą...

Serhij Żadan*

Świetni młodzi poeci

Zycie zawsze wprowadza ostre podziały.
Od tego, po której stronie
się znajdziemy, zależy nasza
kariera.

Pamiętam, kiedy byliśmy wszyscy
młodymi poetami, było wśród nas
grono takich, co cieszyli się wielkim
uznaniem starszych, uważano ich
za świetnych młodych poetów,
mówiono o nich - świetni
młodzi poeci, to świetni
młodzi poeci.

Patrzyli na nas i śmiali się:
- Co, znowu idziecie pić? No, no.
Sami, rzecz jasna, nie pili nigdy.
Spotykali się i recytowali wiersze,
popijając je kefirem. Mówili
o nas: skoro te błazny sądzą,
że prawdziwy poeta ma się zapić na śmierć,
my będziemy zapijać się kefirem!
W ich wierszach rosła trawa i

świeciło czerwone słońce, a ich młode kobiety
przytulały się do nich i szeptały:
ocalimy naszą młodość,
naszą poezję,
zawsze będziemy razem,
z naszą młodością,
z naszą poezją.

Taka to była wtedy literatura.
Życie dokonywało podziału,
poeci przebiegali z pośpiechem
na słoneczną stronę.

Kiedy my biliśmy się z kumplami
i walili się z byka,
oni rozpijali swój kefir.
Kiedy my chcieliśmy
sprzedać nerkę jednego z naszych,
oni wychodzili w noc
jak na głębokie morze.
Kiedy ja mówiłem: mam dziewiętnaście lat,
sam wiem, co mam robić,
jeden z nich trzymał za rękę swoją dziewczynę
i mówił o poezji.
Kiedy ja zalewałem się bułgarskim brandy,
on się śmiał: Poezja - mówił -
przychodzi sama z siebie,
nie napinaj się
tak.
Kiedy ja zalewałem się gównianym bułgarskim brandy,
tylko się śmiał
i wyciągał ku mnie pomocną dłoń.

I co dalej?
Rano rzygałem, wypluwając
w pustkę świata tego resztki brandy.
A on dostał rozstroju żołądka
po tym całym kefirze
i narobił w portki.
Na oczach
swojej dziewczyny,
w obecności innych
świetnych młodych poetów.

A zawsze mówiłem: w tm cały problem,
że twórcze credo
trzeba wybierać z głową.

z tomu „Etiopia”, 2011

z ukraińskiego przełożyli Ola Hnatiuk i Adam Pomorski

*notka o autorze i linki do innych jego wierszy
w temacie Świecie naszKrzysztof Adamczyk edytował(a) ten post dnia 03.05.12 o godzinie 20:16