Temat: na wesolo (?)

Iwo i Smok

Żył raz kiedyś pewien Smok
Ziemią wstrząsał jego krok
Grozę niósł szum jego skrzydeł
Ryk zwiastował ludzką bidę
Był też chłopiec – mały Iwo
Co na świat spoglądał żywo
Choć miał pociąg do zabawy
Nade wszystko był ciekawy
Poszedł więc zobaczyć gada
Który ludziom owce skrada
Smok zajęty był niezmiernie
Bo pazury czyścił cierniem
I miał minę nader błogą
Kiedy nadszedł Iwo drogą
Smok go ujrzał, rozwarł paszczę
I ogonem zamiótł chaszcze
Ryknął głośno bo na postrach
Zębów armia w gębie ostra
Lecz osłupiał ze zdziwienia
Że nie zrobił tym wrażenia
Bo Iweczek na ogonie
W łuski wspiera małe dłonie
„To są żarty nader głupie
Wnet Ci smyku zadek złupię!
Wnet poczuję Ty pędraku
Jaki jesteś dobry w smaku!”
„Panie smoku–to nieładnie
Nie przywitać się przykładnie
Ludzie mówią żeś grubianin
Z owiec żądasz ciągle danin
I pustoszysz ogniem pola
Ciężka widać Twoja dola”
Smok zbaraniał na te słowa
Rozbolała smoka głowa
„Jakże to tak?” rzecze gad
„U stóp moich cały świat
Oddech mój powala armie
Każdy ze mną kończy marnie”
A Ty tu mi prawisz dziwy!”
„Nie, ja twierdzę żeś wrażliwy”
Lecz zdziczałeś z samotności
I z nadmiaru owczych kości”
„Cóż więc Ty masz ? bo jam wieczny”
„Proszę Smoka – jestem grzeczny
Ja szanuję byle człeka
I nikt na mnie nie narzeka
Nikt dwa razy mnie nie prosi
Gdy potrzeba trawę kosić”
„A cóż jesz o ludzkie szczenię,
Czymże gasisz swe pragnienie?”
„Jadam kaszę, pijam sok”
Tutaj się zasępił smok
„Co to kasza?” grzecznie pyta
„Chodź” rzekł Iwo „Zjesz do syta”
Poszli razem więc do domu
Zjedli kaszę po kryjomu
I zostało tak do dzisiaj
Smok u Iwa -zamiast misia
Obłaskawił smyk gadzinę
I wprowadził w swą rodzinę
Smok tak upodobał kaszę
Że zamieszkał w kuchni naszej
Odtąd strzeże naszych drzwi
A nocami z Iwem śpi
I wciąż przygód mają wiele
Smok i Iwo – Przyjaciele!

Temat: na wesolo (?)

Nur

Żył raz kiedyś pewien nur
Czarnym był blask jego piór
I jak wszystkie zacne nury
Nasz nur strasznie był ponury
Wszyscy unikali nura
Unikała nawet kura
Unikały go też głuszce
Umykając co sił w nóżce
Bo gdy nur miał swe humory
Każdy ptak był nagle chory
To bolała ptactwo głowa
To niedomagała mowa
To strzykało ciutkę w kostkach
Piekło w okolicach mostka
Więc nasz nur był wciąż samotny
Wciąż smutniejszy i markotny
I nadeszła taka pora
Że nur poszedł do doktora
Doktor znany z swej biegłości
Właśnie badał jakieś kości
Lecz porzucił swe zajęcie
Widząc nura na zakręcie
Wchodźże szybko – nuże nurze
Wnet ja tobie radą służę
Nur ponuro zwiesił głowę
I rozpoczął swą przemowę
Doktor słucha i notuje
Chrząknie, zerknie, przytakuje
I gdy skończył mówić nur
Zadumany patrzył w mur
Problem Twój złożony nie jest
Tu postukał palcem w rejestr
Musisz znaleźć coś co lubisz
Bo inaczej się pogubisz
Musisz szansę dać zdolnościom
I zachłysnąć się wolnością
Znaleźć coś co sercu miłe
Z wnętrza swego czerpać siłę
Szukaj w sobie – odgoń chmury
Wnet przestaniesz być ponury
Nur zadumał się głęboko
Wtem błysnęło jego oko
Skoczył, odbił się od ściany
Doktor myśli – opętany!
A nur wybiegł co sił w nóżkach
Jakby go palia czuszka
I tak pognał nad jezioro
Potrącając żabę w moro
Choć toń ciemna i ponura
Nasz nur w wodę daje nura
Przestraszyły się zwierzęta
Że utonął gdzieś w odmętach
Bo zbyt długo nie wypływa
Nagle patrzą–a tu dziwa!
Bo po drugiej wody stronie
Nur nad skronie wznosi dłonie
I odgarnia piór swych strzechę
Gromko się zanosząc śmiechem
I tak znalazł powołanie
Życia swego – nurkowanie
I dla nurków stworzył szkołę
Uczył wszystkich – nawet pszczołę
W zgodzie żył też z całym lasem
I zarabiał wielką kasę
Humor nura zjednał wszystkich
Wielkich, średnich- także niskich
Odtąd wiedzą nawet knury
Że ponure nie są nury!

A z tej bajki morał taki
Który znają nawet raki
Czy to Kłodzko czy też Hel
Warto w życiu mieć swój cel!

Temat: na wesolo (?)

Herbata i sok cioci

My z Niego wszyscy;
oto moje przyznanie się

By przyrządzić herbatę dobrą na wieczory,
Trzeba najprzód wziąć czajnik. Nie musi być spory,
Starczy całkiem malutki, i dwie filiżanki,
(Mogą być też dwa kubki, lubo i dwie szklanki),
Dwie przynajmniej, bo przecież gawędzić będziemy
Z jaką drugą osobą, z którą pobyć chcemy.
Do czajnika lejemy odrobinę wrzątku,
Żeby rozgrzać naczynia ścianki na początku.
Potem czarnej herbaty kopiatą łyżeczkę
Wsypujemy do wnętrza i wrzątku troszeczkę
Nalewamy, by zaraz resztę – ile trzeba,
Co zapewni aromat cudny – godny nieba.
Zakrywamy pokrywką, by nie wstydzić wody,
Która pieszcząc listeczki (jak kochanek młody,
gdy kobietę swych marzeń ku rozkoszy wiedzie
i czyni ją najszczęśliwszą istotą na świecie),
Smak dobywa przedniejszy, barwę klarowniejszą,
Woń przykryta herbata ma także piękniejszą.
Kilka minut nasz napar musi tak dochodzić,
Potem trzeba go podać, można też osłodzić,
Lecz najlepiej miast cukru nalać trochę soku
Z malin albo z porzeczek. Nie rozproszy mroku
ów dodatek przepyszny, ale uprzyjemni
Rozmowę i złym myślom dostęp udaremni.

Nie masz nic nad sok z malin, który ciocia Wisia
Warzy sposobem starym. Lubo spomnieć dzisiaj
Owe gwarne wieczory z herbatą na stole,
Wujcia z gitarą, śpiewy długie w miłym kole,
Rozmowy o modzie, muzie, o PO, o PiS-ie,
O najnowszym Andrzeja Leppera popisie.
Milkło, gdy ciocia rzekła: „Ja soku przyniosę”.
Wtedy wszyscy czekali, gadając półgłosem
I chwaląc sok ów, co miał kolor świeżej wiśni,
Gęstość miodu, a zapach... taki się nie przyśni.
Ciotka na stół stawiała pękatą butelkę,
Skąd każdy do herbaty nalewał kropelkę.
Lecz zanim towarzystwo do rozmów wróciło,
Wujcio chwytał gitarę, trzaskał w stróny z siłą
I tak zwykł mawiać: „Wiedzcie, Wisia, moi złoci,
Ona ostatnia taki sok umie wytoczyć”.

Temat: na wesolo (?)

W gadu-gadu jest adekwatna ikonka jako komentarz. Ma ona zapis: <rotfl>
Szorowanie słów spodobało mi się nadzwyczaj:)

Temat: na wesolo (?)

Jolanta Chrostowska-Sufa:

Łukasz, kapitalna parafraza mojego ulubionego fragmentu z "Pana Tadeusza" [Takiej kawy jak w Polszcze nie ma w żadnym kraju... Księga II] – jeśli masz tego więcej, poproszę o jeszcze. :-)

Dziękuję. Ten przepis jest wykonalny. No powiem szczerze, że mam :) Sama chciałaś. Zaraz wkleję... przepis na herbatę po marokańsku :D

Temat: na wesolo (?)

Znają miętową, słodką herbatę w Marokku,
Podają ją, chcąc wyznać, żeś miły ich oku.
W czajniczek arabskiemi zdobny ornamenty
Sypią garścią zielonej herbaty – nie mięty!
Zalewają gorącą, lecz nie wrzącą wodą
I płuczą ją z goryczy, byś nie umarł młodo.
Potem dopiero wrzątku sporą ilość leją,
Choć niektórzy „poganie” pod nosem się śmieją.
Gdy parę minut napar nabiera swej mocy,
dosypać liści mięty radzili prorocy,
Cukru sporo podszepnął też Allach łaskawy,
Więc czynią tak do dzisiaj, aby nie wyjść z wprawy.

Już po chwili z czajniczka cudnie się rozchodzą
Aromaty, co duszę orzeźwią, ochłodzą.
Już skosztować chcesz płynu, lecz jeszcze nie koniec,
Oto Arab naczynie bierze w ciemne dłonie
I nalewa płyn w szklanki – lecz nie do wypicia:
Chce, by zielony napar jeszcze nabrał życia,
Przeto zawartość szklanek miesza znowu razem
Łącząc słodkości cukru, chłód mięty z obrazem
zielonych pól herbaty, co wyrosła w Chinach.
Czyni tak po kilkakroć i smaku przyczynia.

Dopiero teraz brodacz napełnia szklaneczki:
Ciurka napój z wysoka, leje się jak z beczki,
A we wnętrzu szklaneczek, armia to sułtana
budzi się, a każda głowa w zwój turbana
odziana? Nie to pianka jeno – wspaniała ozdoba,
Która zawsze przybyszom z Polski się podoba.
Teraz możesz skosztować. Lecz nie proś mnie dzisiaj,
bym opisał smak trunku – nie da się opisać!
Powiem tylko, że zwyczaj takiego parzenia
Stary jest i ogromnie bogaty w znaczenia.
Zieleń – proroka kolor, przyniesie ci szczęście,
ma też zapewnić płodność (niewiastom zamęście),
Życzy szczerej przyjaźni, kto cukru dodaje,
i byś w zdrowiu objechał wszystkie obce kraje.Łukasz B. edytował(a) ten post dnia 01.08.08 o godzinie 10:26