Temat: Problem z małomównością.

Łukasz Gregorczyk:
Wiem, nawet czegoś takiego próbowałem. Ze średnim skutkiem.

Trener musi pasować lepiej niż rękawiczki.:))
Uderz do kogoś innego. Pogrzebaj na forach kogo polecają.:)

Jeśli oczywiście to jest faktyczny problem.
Bo jak popatrzysz to w telewizorze jest mnóstwo ludzi, którzy nie wymawiają połowy alfabetu, a jakoś wcale się tym nie krępują.

Wiesz jak to działa?
Kiedyś jąkanie wpędziło Cię w zakłopotanie, więc je kontrolowałeś.
Ale kontrola przeszła na inne sprawy, które jak wtedy sądziłeś, odpychają ludzi od Ciebie.
Dziś już nie ma tamtych okoliczności, więc możesz na nowo sobie zdefiniować siebie.
I skupić się na tym, za co Ciebie lubią.:)

Temat: Problem z małomównością.

Łukasz Gregorczyk:
Witam,
mam straszny problem z małomównością, zwłaszcza gdy muszę pierwszy coś powiedzieć. W głowie mam jakąś taką straszną pustkę. Sam nie wiem od czego zacząć. Brakuje mi tematów do rozmowy. Sytuacja diametralnie się zmienia jak druga osoba zacznie. Przez to, że jestem małomówny potrafię ją wysłuchać, ewentualnie sam dodać coś do jej wypowiedzi, pocieszyć, doradzić. Świetnie się to sprawdza w przypadku gdy druga osoba ma jakiś problem, ale nie przy luźnej rozmowie. Znajomi się ze mnie wręcz śmieją, że powinienem iść albo na księdza albo barmana. Kolega stwierdził, że jego żona woli do mnie zadzwonić, niż z nim pogadać o jej sprawach.

Uważam, że przez to że jestem małomówny jestem mało interesującym człowiekiem. Boję się wręcz zaprosić jakąś dziewczynę do kawiarni (wydaje mi się, że będzie się ona przy mnie nudzić). Może mi ktoś doradzić jak to zmienić?

Osoby małomówne są uwikłane w kilka pułapek psychologicznych. Jedną z nich jest fakt, że przywiązują zbyt dużą wagę do opinii innych. Ludzie tego typu boją się kompromitacji, mają poczucie, że są gorsi, są przeczuleni na punkcie krytyki i przekonani, że wszyscy ich uważnie obserwują i oceniają. Mają wrażenie, że jeśli coś powiedzą, to nie spodoba się to rozmówcom. Więc nic nie mówią.

Dodatkowo, podejrzliwość o to, że jest się ocenianym, wzbudza strach przed odrzuceniem — a to dlatego, że chcemy być i czuć się akceptowani. (Zawsze można dać odejść tej potrzebie.)

Jak można sobie z tym poradzić, biorąc pod uwagę nie teorie, a to, co działa? Cóż, Maxwell Maltz (autor kultowej psychocybernetyki) proponuje mnóstwo sposobów, jednym z nich jest — oczywiście — zdanie sobie sprawy z przekonań, które dewastują naszą osobowość i prawdziwe 'ja'; innym jest ...racjonalne myślenie.

Wśród golfistów krąży stara anegdota o weekendowym graczu, który wraca do domu okropnie przygnębiony, chodzi po mieszkaniu nadąsany i użala się nad sobą, aż w końcu żona go napomina: "Kochanie, pamiętaj, że to tylko gra". Na co one ze złością odburkuje: "Nie masz pojęcia, czym jest golf!".

Ale, z racjonalnego punktu widzenia, to JEST tylko gra. Słabość to tylko słabość. Małomówność to tylko małomówność.

Zachęcam, abyś zajrzał do książek poświęconych psychocybernetyce. Ludzie z gorszymi (o wiele gorszymi) problemami radzili sobie samodzielnie tylko dzięki wcielaniu w życie potwierdzonych sposobów Maltza.

W pigułce, psychocybernetyka podchodzi do rozwiązywania problemów człowieka poprzez zmianę obrazu samego siebie. Mówiąc krótko, TY jako Łukasz Gregorczyk "widzisz siebie" czy też postrzegasz jako człowieka małomównego.

Aby naprawdę żyć i w pełni wykorzystywać swój własny potencjał, zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym, musisz mieć satysfakcję z życia, musisz mieć adekwatny i realny obraz samego siebie i pozostawać z nim w zgodzie. Musisz siebie zaakceptować. Mieć zdrową samoocenę. Nie taką opartą o irracjonalne przekonania. Poprzez te przekonania — narzucone na swoje prawdziwe 'ja' czarne płachty — czujesz się kimś, kogo się wstydzisz. Nie możesz się twórczo wyrażać. Ukrywasz się i maskujesz.

Temat: Problem z małomównością.

Łukasz Gregorczyk:
Witam,
mam straszny problem z małomównością, zwłaszcza gdy muszę pierwszy coś powiedzieć. W głowie mam jakąś taką straszną pustkę. Sam nie wiem od czego zacząć. Brakuje mi tematów do rozmowy. Sytuacja diametralnie się zmienia jak druga osoba zacznie. Przez to, że jestem małomówny potrafię ją wysłuchać, ewentualnie sam dodać coś do jej wypowiedzi, pocieszyć, doradzić. Świetnie się to sprawdza w przypadku gdy druga osoba ma jakiś problem, ale nie przy luźnej rozmowie. Znajomi się ze mnie wręcz śmieją, że powinienem iść albo na księdza albo barmana. Kolega stwierdził, że jego żona woli do mnie zadzwonić, niż z nim pogadać o jej sprawach.

Uważam, że przez to że jestem małomówny jestem mało interesującym człowiekiem. Boję się wręcz zaprosić jakąś dziewczynę do kawiarni (wydaje mi się, że będzie się ona przy mnie nudzić). Może mi ktoś doradzić jak to zmienić?

ja kiedys taka bylam ;)))) gdy sie piwa napilam potrafilam gadka zabic,bylam zabawna itd.. ale mysle ze przyczyna bylo to ze mialam niskie zdanie o sobie :/ bylam mloda i chyba brzydka ;),moje zabki byly do przodu,i mysle ze to byl powod ze malo mowilam ;) wstydzilam sie chlopakow, mialam straszne kompleksy,moze pomysl co w tobie siedzi???Moze masz jakis problem z soba??? Jak znadziesz ten problem to z pewnoscia uda ci sie go pokonac;) Ja z czasem wyroslam z tego i nie trzeba mi alkoholu zeby kogos gadka zabic ;)) Pozdr.