Temat: Chcę znaleźć cel, ale...

Małe podsumowanie - co do mnie dociera z twojej wypowiedzi?

Piszesz, że byłeś zdolny, miałeś wiele zainteresowań i sukcesy. Potem wypadek, problem z koncentracją, trudności z tego powodu i wynikające z tego zniechęcenia do kolejnych zajęć.
Stawiasz sobie nierealistyczne poprzeczki i wiesz, że przy twoich obecnych możliwościach są one nie do przeskoczenia. Ale uparcie walisz głową w mur, bo przecież tam była dziura i przejście. Teraz nie ma, zamurowane, ale ty to ignorujesz.
Myśląc nie realistycznie, niepogodzony z ograniczeniem neurologicznym, naraziłeś się na serię porażek i w konsekwencji wypracowałeś postawę wyuczonej bezradności. Strach zakleszczył, zamroził twoje działania, więc poczułeś się w stanie marazmu.
Ambicja nie pozwala ci na stawianie prostych celów, – bo przecież kiedyś taki nie byłeś.
Rozumiem, że pisząc o celu w życiu myślisz o globalnym celu, nadającym sens twoim działaniom i wszystkim mniejszym celom.

Kilka refleksji:

Jeśli twoim celem jest znaleźć cel to możesz trafić na jałową ścieżkę. Celu nie znajduje się szukając go.

Cel powstaje z miłości do jakiegoś tematu, z niezgody na jakiś stan rzeczy, z pytania, na jakie szukasz odpowiedzi. Naukowcy zadają pytania i poszukują odpowiedzi – robią badania, i przekazują tę wiedzę innym. Pytania powstają z ciekawości do dziedziny, z potrzeby znalezienia leku na chorobę dziecka, czy brata. Cel jest jak przystanek na trasie kolei. Ty tą koleją podróżujesz w jakimś kierunku, wybrałeś taki kierunek, bo chciałeś się znaleźć w jakimś konkretnym miejscu. Miejsce to jest dla ciebie wartościowe. Jeśli wsiadasz do kolejki przypadkowej, w przypadkowy sposób to przypadkiem odkrywasz, że za dużo tu nieskładnych przypadków.

To lek na raka dla brata zmotywował naukowca by wsiadł do pociągu stawania się naukowcem. Jego Cele to te wszystkie studia, dyplomy, granty, publikacje, konferencje, nieprzespane noce, …jego sens, to ratowanie życia. Gdyby nie był lekarzem może był by założycielem fundacji.
… Kiedy stajesz się rodzicem, twoim celem może być stworzenie większych możliwości swojemu dziecku, większych niż ty sam miałeś. Celem może stać się nauczenie samodzielności , zapewnienie finansów na studia, zaszczepienie miłości do rodziny, bycie najfajniejszym tatą, czy przyjacielem dla swojego dziecka …

Celem (dającym radość ) może być cokolwiek, co jest związane z twoimi wartościami, i jednocześnie uwzględnia kontekst w jakim żyjesz i jaki los ci wyznaczył. Kiedy sportowiec nie może już walczyć na olimpiadach, zostaje trenerem, politykiem, podróżnikiem i realizuje swoje wartości w inny sposób. Nie chodzi o konkretne zajęcie, ale właśnie o sposób realizacji siebie i swoich wartości. Wtedy nadal nasz sportowiec potrafi być szczęśliwy. Sposobów jest wiele, jak dróg do Rzymu.

Mnie się wydaje, że dziś w dobie tak łatwego dostępu do wiedzy, ulegamy propagandzie łatwego sukcesu. Karmimy się populistycznymi frazesami o sukcesie, motywacji, szybkości. To papka, odpadków. Nie wierz w to. Nie daj się zwariować. Oczywiście tkwi w tym wszystkim wiele mądrości, ale to nie może być bezkrytycznie przyjmowane. Nie możesz żyć bajką o kopciuszku, niepokonanym rycerzu…

Nie mamy nieograniczonych możliwości, nie mamy nieograniczonego czasu. Każdy ma 24 h, i zawsze wybiera miedzy jednym a drugim, między jednym tematem a innym, między kolejną godziną pracy a spotkaniem z żoną… Świadomość, co cenisz, pomaga wybierać, rezygnować, poszukiwać, przejmować się czymś, starać się coś zmienić w świecie i nagle okazuje się, że cel jest. … - nie wiem, ale z tej myśli wynika, że cel czujesz, kiedy czujesz emocje.

Nie znam cię, ale mogę podać ci 3 rady. Nie bierz ich bezkrytycznie, nie przejmuj się, jeśli nie trafiłam. Rozważ je albo zapomnij o nich.

Rada nr 1. Popracuj (ze wsparciem najlepiej psychologa, jeśli dasz radę) nad pożegnaniem starego „ja”, „życia”, „możliwości”
To może dać miejsce na nowe pomysły. Przywiązanie do starego Ja, starych możliwości, być może cię ogranicza. Z czasem większość ludzi odkrywa, że z różnych powodów ich możliwości się kurczą. Twój to wypadek, inni orientują się, że się zestarzeli, nie mają tak sprawnych ciał, umysłu, wzroku… Inni rodzą dzieci, więc odkrywają, że nie można już swobodnie dysponować swoi czasem, pieniędzmi.Ci, którzy zaakceptują te ograniczenia, zaczynają myśleć inaczej, adekwatnie do wieku, sytuacji, możliwości, ponownie czerpią radość z zajęć, związków, kolejnych etapów życia.

Porada nr 2. Po drugie celem nie może być cel. Cel, motywacja, miłość to takie zjawiska, które są pochodną działań, zdarzeń, pytań, dostrzeganych postępów. Czekanie aż mi się zachce – nigdy nie przynosi efektów. Dzieła wielkich twórców powstały w rutynie dnia codziennego, codziennego wstawania i pisania jednej strony, tworzenia kolejnych wersji obrazu. Oni nie czekali aż im się zachce. Dobrze jest się pogodzić się z faktem, że nie czekasz tylko, pomimo że ci się nie chce robisz coś, co uważasz za wartościowe. I bardzo skrupulatnie odnotowujesz postęp – widząc efekt na miarę obecnych możliwości, człowiek nabiera wiatru w żagle. Najpierw jednak najważniejsza jest rada 1. Oraz rada 3.

Rada nr 3. Pracuj by okrywać swoje wartości, sam, z książką, coachem czy psychologiem. I odkrywaj możliwie wiele sposobów realizacji tych wartości. Wybieraj z nich uwzględniając realia i ciesz się.
By cel satysfakcjonował nas do końca realizacji, rzeczywiście dobrze jest by był częścią czegoś większego. To większe to właśnie wartości. Które można odkrywać? To te rzeczy, które cenisz i postrzegasz, jako większe od siebie. Wartością, która mogła ci wcześnie przyświecać była różnorodność, realizowałeś ją zajmując się wieloma rzeczami. Potrafiłeś się skoncentrować, poświęcałeś się tematowi i odnotowywałeś sukcesy.

Jakie jeszcze wartości mogły ci przyświecać?
Jakie teraz wartości kryją się w twoim sercu?
Co jet tematem twojego życia?

Pozdrawiam

Aleksandra Turkowska edytował(a) ten post dnia 16.01.12 o godzinie 21:45