Temat: kto mi pomoże w wypukaniu nerwicy?

Generalnie sprawa wygląda tak, iż znalazłam pracę,w której przeżżżywam TAKI STRES, że normalnie przechodzę samą siebie. Z nerwów dławi mnie w gardle i nawet ciężko mi się odezwać, tragiczne uczucie...
poza tym mam wrażenie, że zaraz coś się stanie-taki lęk mnie po prostu nachodzi. Co tu dużo mówić, tfu pisać...mam dość - w pracy mam złość do siebie, że przez to przechodzę i tak się zachowuję, a w domu, że rozpamiętuję to wszystko. Próbowałam się na to samodzielnie opukać, ale mimo determinacji-nie widzę efektu.
Moja sytuacja się zapętliła tak dziwnie, bo jak czuję, że ktoś zauważy moją nerwicę, to wylecę z pracy, a jak wylecę to jej nie znajdę, a im bardziej tak myślę tym bardziej się staram, im bardziej to robię tym więcej błędów popełniam w pracy....

Hm, ja bym powyższy tekst pocięła na poszczególne zdania pojedyńcze, nie złożone. Elementy podstawowe. I zaczęłabym je opukiwać. Nie koniecznie w takiej kolejności jak tu są cytowane, ale coś mi się wydaje,że, podobnie jak sytuacja opisana przez autorkę postu, zapętliły się. Może to mało odkrywcze, ale ja bym się pokręciła w tym kółku i zobaczyła czy w pewnym momecnie nie pojawi się coś zupełnie nowego. Po coś się w tym kółku kręcisz, po coś zapętlasz te emocje. Tylko, broń Boże, nie myśl, że wciskam ci, że to twoja wina! Tak mi po głowie chodzi, że w tym "szaleństwie" (tzn. twoim cierpieniu) jest metoda. Ja bym intelektualnie nie kombinowała, tylko opukiwałabym tą karuzelę do momentu, kiedy pojawiłoby się coś, albo z kategorii zupełnie innej reakcji emocjonalnej na sytuację, albo coś dotyczącego zupełnie innej sprawy. Może to będzie to sedno, o którym pisze pani Anna.Danuta M. edytował(a) ten post dnia 29.11.11 o godzinie 01:45

Temat: kto mi pomoże w wypukaniu nerwicy?

Pomysł po spacerze. Nawiasem mówiąć pogoda fantastyczna tej jesieni... Proponowałam autorce tematu pokręcenie się w kółko po emocjonalnie nacechowanych zdaniach z jej postu. Jak to samo nie przyniesie rezultatu (ale trochę bym się jednak na tej karuzeli pokręciła), może próba opukiwania zdań przeciwnych np. "Mam w nosie to, że inni dowiedzą się o mojej nerwicy, i nawet nie obchodzi mnie, że stracę przez to pracę, a pomimo to kocham siebie i bezwarunkowo akcepuje." "Mam w nosie to, że stracę tą pracę, którą dopiero co zdobyłam, w pomiomo to...". Taka odmiana tzw. pytań kartezjańskich - co by było, gdyby...? Ciekawe, co się w takim momencie pojawi. Może głębsza warstwa. To, o co w tym chodzi. Spokojnie, nie zahipnotyzujesz się tak, żeby rzucić pracę, która w tej chwili jest ci naparwdę potrzebna. Nawet hipnoterapeuta wszechczasów, Milton Erickson, nie potrafił zahipnotyzować kogoś, kto sam tego nie chciał (czytaj - sam się nie zahipotyzował:) ).
Taka reminiscncja z grupy terapeutycznej - pani nieustannie narzekająca na depresję i osamotnienie w chorobie przez innych, która przy okazji bardzo ładnie rysowała. Kiedy poza zajęciami zaproponowałm jej rysowanie jako sposób na czarne myśli rozłościła się. Kiedy przypomniałam jej to na grupie, zaprzeczyła ale pokątnie zaczęła zwyczajnie kląć. Sporo tzw.kompensacyjnych objawów nerwicowych mineło jej jak ręką odjął. Nie wszystkie - przyznawanie się przed samą sobą do złości nie było jedynym jej problemem. Przynajmniej jeszcze jednym poważnym było przystosowanie do choroby. Inaczej nie umiała funkcjonować, zdobywać zainteresowanie i opiekę, na której jej, jak każdemu człowiekowi, bardzo jej zależało. A że sposób uzyskiwania tego był taki, a nie inny - wściekała się, każdy normalny człowiek by się wściekł.
Reminiscencja wzieła się tak nagle, w czasie pisania. Hailona, twórcza intuicja. Może coś jest w tym moim powyższym bredzeniu.
Tak czy inaczej, ja bym spróbowała wczuć się także w zdania przeciwne, takie lustrzane odbicie rzeczywistości, takiej jaką w tej chwili postrzega autorka postu. I zobaczyłabym co z tego wyjdzie.
aha, znowu twórcza intuicja - sam tytuł wątku; "Kto mi pomoże...?" bardzo znaczący:). Radości z życia życzę:).Danuta M. edytował(a) ten post dnia 29.11.11 o godzinie 01:46