Advertisement

Stwórz profil

Musisz wpisać swoje imię
Musisz wpisać swoje nazwisko
Musisz wpisać poprawny e-mail
Musisz wpisać hasło (min. 8 znaków)
Musisz zaakceptować regulamin

Robert Kowalczuk Specjalista ds.
wizerunku i social
media, Public
Relation...

Temat: WIOSENNY JADŁOWSTRĘT

WIOSENNY JADŁOWSTRĘT

WIOSENNY JADŁOWSTRĘT
Wiosna i lato to pory roku, kiedy szczupła i zgrabna sylwetka staje się celem szczególnie intensywnych wysiłków zarówno młodzieży, jak i wielu osób dorosłych. Troska o ładną figurę przybiera wówczas formę mniej lub bardziej rygorystycznej diety i intensywnych ćwiczeń fizycznych. Dbałość o zdrowie poprzez picie dużej ilości wody mineralnej i soków, jedzenie warzyw i owoców oraz pełnowartościowych produktów spożywczych, podobnie jak uprawianie sportu, są jak najbardziej potrzebne i skutecznie poprawiające samopoczucie i wygląd. Gdzie zatem znajduje się granica odchudzania się, której przekroczenie może wprowadzić na równię pochyłą, po której bardzo łatwo można stoczyć się w przepaść anoreksji? Trudno jest jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie.
Proces choroby zaczyna się zwykle od rygorystycznej niskokalorycznej diety. Najbardziej niepokojącym objawem jest utrata kontroli nad spożywaniem posiłków, unikanie jedzenia razem z domownikami przy stole i w ukryciu przed nimi wyrzucanie przeznaczonych dla siebie porcji. Zachęcona spadkiem wagi ciała anorektyczka chce zgubić jeszcze więcej „zbędnych” jej zdaniem kilogramów. Twierdzi przy tym, że w każdej chwili może przestać się odchudzać. Pomimo często drastycznego spadku wagi ciała chora na jadłowstręt psychiczny uważa, że nie jest wystarczająco szczupła i nadal się odchudza. Będąc już przeraźliwie chudą, osoba chora twierdzi, że jest gruba. Przez cały dzień stara się nic nie jeść. Jeśli jednak już zje jak najmniej kaloryczny posiłek, to od razu stara się go spalić ćwicząc często ponad siły. Te wysiłki wynikają z lęku przed utyciem, któremu towarzyszy nerwowość i zamykanie się w sobie. Chore boją się, że jeśli zaczną jeść, to nie będą mogły nad tym zapanować. Jedzenie zatem oznacza dla nich utratę kontroli nad tym co osiągnęły, choć niejedzenie prowadzi je do psychicznego wycieńczenia i fizycznego wyniszczenia organizmu, którego objawem jest zatrzymanie cyklu miesięcznego, a nawet w ostateczności śmierć. Zauważenie powyższych objawów jest punktem wyjścia dla rozpoczęcia leczenia u specjalisty – lekarza psychiatry lub psychologa. Im wcześniej anorektyczka zgłosi się na leczenie, tym mniejsze spustoszenie choroba poczyni w jej organizmie i tym szybciej chora wróci do zdrowia.
Błędem jest myślenie, że „to samo przejdzie”. Rygorystyczna dieta nie jest bowiem jedynym czynnikiem powodującym zaburzenia odżywiania. Naukowcy są zgodni, że należy przyjąć wieloczynnikowy model etiologiczny, w którym oprócz czynników indywidualnych uwzględnia się także czynniki rodzinne i społeczno-kulturowe. Wśród czynników kulturowych należy wymienić ideał szczupłej sylwetki oraz społeczne oczekiwania atrakcyjności formułowane wobec kobiet. Do czynników rodzinnych zalicza się przecenianie społecznych oczekiwań, relacje rodzinne, które utrudniają osiąganie autonomii w okresie dorastania i występowanie zaburzeń odżywiania w rodzinie. Natomiast czynniki indywidualne zwiększające ryzyko zachorowania na anoreksję to zaburzony obraz siebie, silna potrzeba osiągnięć i trudności w autonomicznym funkcjonowaniu. Leczenie nie jest proste. Pierwszym krokiem jest przyznanie się przed sobą i przed bliskimi do anoreksji oraz uznanie potrzeby pomocy. Ta wewnętrzna zgoda na pożegnanie choroby to punkt wyjścia do walki o godne życie.

Katarzyna Snarska
Psycholog

http://www.goldenline.pl/katarzyna-snarska2

http://snarska.blogspot.com/

BIBLIOGRAFIA:
Nogas, G. (1996). Psychodynamiczne rozumienie zaburzeń odżywiania się. W: B. Józefik (red.). Anoreksja i bulimia psychiczna. Rozumienie i leczenie zaburzeń odżywiania się (s.72-82). Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Szurowska, B. (2007). Złaknione miłości. W: "Charaktery" 2(2007), s. 54 - 57.
Wolska, M. (1996). Zaburzenia odżywiania się w perspektywie kulturowej i społecznej. W: B. Józefik (red.). Anoreksja i bulimia psychiczna. Rozumienie i leczenie zaburzeń odżywiania się (s.104-114). Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.Robert Kowalczuk edytował(a) ten post dnia 09.05.10 o godzinie 17:33
16.04.2010, 10:36

Agnieszka Wierzbicka Redaktor, Telewizja
TVN

Temat: WIOSENNY JADŁOWSTRĘT

Przygotowuję program telewizyjny o dziewczynach z zaburzeniami odżywiania- anoreksją, bulimią.
Jeśli jesteś w takiej sytuacji lub znasz takie osoby które zgodziłyby się na niezobowiązującą rozmowę z naszą redakcją, albo masz coś do powiedzenia w tym temacie- proszę o kontakt podając numer telefonu- nasza redakcja się skontaktuje.

Pozdrawiam serdecznie,
Agnieszka Wierzbicka
Redaktor TVN
a.wierzbicka2@tvn.pl
13.02.2012, 17:30



Wyślij zaproszenie do