Temat: Czy uważasz,że jest coś takiego jak seks i uczucia czy...

Nie wiedziała, czy to była miłość, czy tylko jakieś mocno rozbudowane wspomnienia seksualnego zaspokojenia. Od kiedy była z nim w łóżku nie wyobrażała sobie tam innego mężczyzny. Byłego męża szczególnie nie. To było dziwne odczucie przy jej, nad wyraz pędzącej, wyobraźni. Marzenia o nim, gdy nie przychodził, zaspokajały jej potrzeby bliskości w ciągu każdego dnia. Myślała wtedy, że znowu szarpie mu zamek przy spodniach, czy guziki, czy co tam aktualnie blokuje dostęp do jego prącia. Dlaczego prącia a nie penisa? Wszyscy inni mężczyźni, wraz z byłym mężem, mieli penisy. On miał prącie równe słodyczą wnętrzom kwiatu lotosu. Czyste, pięknie wyrzeźbione, pachnące narzędzie, klucz do jej niewyobrażalnie mocnych westchnięć. Godne, odpowiedniej grubości i długości, wymownie zagięte w zwodzie, idealnie masujące jej podgiętą szyjkę, trafiające w sedno. Najbardziej trafiające. Dlatego teraz targała nią taka niepewność decyzji, w tak głębokim przekonaniu, że doskonale przewidywał jej tok myślowy, więc nie można go było kompletnie niczym zaskoczyć. Wiedziała, że gdyby przychudła do tych wymaganych 60-65 kg, odczułby tę idealność dopasowania za mocno. I że wtedy jeszcze bardziej zechciałby podporządkować jej życie swoim potrzebom. Wzdragała ją sama myśl, że mogłaby wreszcie temu mężczyźnie, jednemu jedynemu, naprawdę ulec, we wszystkim; przy całym swoim dążeniu do całkowitej materialnej niezależności. Zamykała jednak oczy, by wracały do niej te wzniosłe, z boku zwykłe i ludzkie obrazy, gdzie cały nagi wbijał się jeszcze głębiej, gdy tylko zauważył, że jej biodra i twarz ogarnia fala orgazmu. Jakby całą pięścią pukał do kobiecych drzwi, krzycząc swoim wytryskiem: otwórz się wreszcie, zobacz, poczuj..tylko mnie… nie siebie…!!! Deszcz i śnieg przedwczoraj jakby spokojniej moczyły okna, balkony, chodniki. Rano czytała, ciągle zamyślona, od czasu do czasu tylko chwytając w objęcia rozumienia tekst i treść. Co takiego odbierało jej pewność siebie w tym hipotetycznym, acz zupełnie dla niej realnym, uwięzieniu? Wydawała się tak silnie wewnętrznie napięta przy zewnętrznych przejawach odrzucania odbierającego pewność siebie mobingu, jaki jej codziennie serwował. Wrażenia, jakie dochodzi do głosu w efekcie przebywania w tym uwięzieniu blokowało jej zdolność obrony, paraliżowało umysł wszystkimi słowami, które jej wykrzykiwał przez telefon. Molestował ją psychicznie tak silnie, wytwarzając sytuacje w jej otoczeniu, które drażniąc jej wrażliwość powodowały wybuchy złości i lęku. Normalna kobieta na pewno tego by nie wytrzymała tak, jak ona. A ona większość tej psychicznej i fizycznej przemocy znała z dzieciństwa, więc na pewne sytuacje, po przyzwyczajeniu się już do traumy, reagowała zupełnie spokojnie. Do czasu. Do czasu logicznie uzasadnionego, popartego dowodami wystąpienia z pozwem przeciwko niemu i przeciwko firmie, która go tak wyszkoliła, że całość, czego się nauczył, wykorzystywał do własnych seksualnych fobii, li tylko przy okazji pamiętając o interesie firmy. Nikt z kontrolujących go zwierzchników nie zauważył, że on już dawno zaczął podziwiać siłę płynącą z władzy i pieniędzy, że nienawidził słabości, zamiast uczciwie jej bronić. Dominował i nie negocjował. Uderzał, gdy ktoś nadstawiał drugi policzek, wykazując mu marność jego postawy moralnej. Czy w ogóle jeszcze jakieś morale miał, kiedy stwierdził, że ona „nie wzbudza zaufania” przekierowywując połączenie telefoniczne tak, żeby myślała, że dzwoni jej starszy brat? Nie miał. Tyle już wytworzył dowodów i sytuacji, aby wszyscy do niej to zaufanie stracili. Strzelał w jej serce ostrą amunicją wykorzystując do tego wzbudzone w niej uczucie, które nie miało siły wygasnąć. Największa ludzka podłość – pastwić się nad kochającym. Marzec, 2010r. Po krótkiej odwilży znowu mróz skuł kałuże i utrwalił na iskrząco sypki śnieg na dachach. Zastanawiała się, czy ta przemoc u niego była wyuczona, czy dostrzeżona i zapamiętana? Z odrzucenia przez osoby, które kochał, czy z powodu zawodu jaki wykonywał? Nie miał w sobie ani grama identyfikacji z prześladowanym, dlatego nie potrafił współczuć, ani nie potrafił odrzucić własnej agresji. Co więcej, nabyty dawno status, a w ciągu kilku ostatnich lat pieniądze, wytworzyły w nim przekonanie, że jest nietykalny. Tylko czasem płacząc z lęku nad swoim pokiereszowanym i władczym ego, ciągle domagającym się ofiar, siedział skulony w przedostatniej ławce najbliższego na drodze kościoła. Łzy były prawdziwe, lęk też. Lęk, że ktoś naprawdę się dowie, jaki ma niesmak sam wobec siebie i wobec tego co robił innym ludziom, w imię systemu prawnego. Systemu, który kulał w sprawiedliwości wobec najsłabszych, a honorował uwielbieniem i ulgami życiowych spryciarzy, zasłaniających się dekalogiem jak tarczą. Ci spryciarze dekalog mieli zwrócony literami na zewnątrz tak, by pozostawiał ich wnętrze wolne od tych filozoficznych dywagacji o uczciwości i nie stosowania przemocy. Zawsze wolał silniejszych mieć za przyjaciół, zresztą kobiety też uważał za cenne tylko te, które demonstrowały przewagę, szczególnie w seksie. Dominował i dyskryminował ją za to, że to, o czym wiedziała, znosiło jego władzę i niweczyło jego poczucie godności. Sama się zastanawiała jak to jest, że firma nie potrafiła sobie poradzić z kontrolą nad nim i przymykała oko na dozór tylko dlatego, że był tak cenny, czy tylko dlatego, że tyle wiedział o innych? Ale czy firma, w której on pracuje na pewno wie, że swoją właściwą w niej postawę rekompensuje internetowymi wycieczkami po seks, przemoc i dodatkowe pieniądze z przestępstw? Pewnie nie.
Pamiętała jak niespodziewanie ją odwiedził któregoś dnia. Była wykąpana, świeża, ale zapomniała o tamponie, który włożyła sobie jakieś pół godziny wcześniej, by zebrał wydzielinę z owulacji. Nad wyraz nie lubiła, gdy coś brudziło jej majtki. Miała wtedy równie silny dyskomfort, przy odczuwaniu nawet delikatnego smrodu, jak on. Nie do końca się rozebrała, gdy stał już golusieńki wyczekując jej ust. Popchnęła go wtedy, by mocno upadł na łóżko. Weszła na niego, silnie opadła mu na biodra. Poczuła ukłucie w samym środku. Była w takim szoku, że odebrało jej głos. Przez moment wydało jej się, że to penis byłego męża, za duży. Taki, przy którym nie mogła sobą dosięgnąć mężowskiego łona, taki, przy którym szyjkę niemal wbijało do środka, taki, przy którym najpierw czuło się ból, nie przyjemność. „Matko, tampon!” – krzyknęła bezgłośnie, rozszerzyły się jej źrenice, ciało przegięło się na prawą stronę, by ominąć ucisk. Było jej wstyd, że zapomniała to wyjąć. Co teraz? Zejść, pójść do łazienki, czy pozwolić mu ejakulować za kilka sekund? Pozwoliła mu wtedy na orgazm, a potem szybko zniknęła w łazience. Otarła w niej szybko łzy. Przez własne zapomnienie odebrała sobie tyle przyjemności z ich fizycznego dopasowania, tyle w niej wtedy wróciło złych wspomnień. Kawę dopijali milcząco. Jej, ciągle błądził w oczach zielony sznurek pełen spermy, a w sercu ból z niedosytu. Kolejny. On, myślami był już kilometry od miejsca, gdzie przez chwilę zrzucał z siebie stres.
Dziś nie potrafiła sobie wytłumaczyć dlaczego w osiem miesięcy po tej akcji z tamponem, śniła w nocy o tym, że on ją znowu bierze na kilka sposobów, zupełnie czule, miękko, zachłannie. Że się całują tak delikatnie, i znowu było go w niej pełno, w sam raz, nie za dużo… odpowiednio. Obudziła się o 05.30 zlana potem, a jej ciało dalej krzyczało z rozpaczy, że to tylko był sen, nic więcej, cholernie ułudnie nic więcej. Wytrzeźwiały od majaków sennych umysł, zmroził całe to szarpanie się cielesne, racjonalnym obrzydzeniem. Nudności, stan chwilę przed uzewnętrzniającymi żołądek torsjami, wyrzuciły ją z łóżka do toalety. Dopiero, gdy dotknęła ją woda, gdy mydłem wydrapała z piersi, brzucha, ud i twarzy ten instynktowny, płaczliwy zew, dopiero wtedy poczuła ulgę i na krótko spokój.
Teraz było chwilę po 09.00 rano. Telefon wyłączyła, dzieci poszły do szkoły, zegar na ścianie miarowo tykał. Wypiła kilka łyków kawy, posłuchała bulgotu filtra w akwarium, włączyła telewizor, by wysłuchać wiadomości w Tvn-ie. Wyszło słońce i nie było wiatru. Gdy otworzyła drzwi na balkon do środka wpadło ożywcze powietrze. Drobinki kurzu zaczęły wirować i migotać w promykach światła. Otworzyła laptop, rozbłysnął ekran uruchamiając oprogramowanie komputera, zaczęła pisać pozew. Pozew o odszkodowanie za kunszt psychicznego i fizycznego osaczenia drugiego człowieka, za premedytację w gnębieniu, lżeniu, odzieraniu z godności wśród znajomych, za uniemożliwianie podjęcia pracy, kontrolę listów, nawet poleconych, za zmiany w poczcie elektronicznej. Za wzbudzenie uczucia w celu wyłudzenia różnych korzyści, za nieuprawnione rozporządzenia jej mieniem, za wielokrotne naruszanie miru domowego i włamania, za krótkotrwałe pozyskiwanie treści słownych i obrazów z jej łazienki, pokojów i sypialni. Za ujawnianie pozyskanych obrazów i przekłamywanie dowodów na własną obronę.