Temat: W gniewie i złości

Leopold Staff

Gniew sprawiedliwy

l

Gniew, który wstrząsnął krwawy tron białego cara,
Wyrok swój przeciw niemu zwrócił jak miecz srogi!
Na głowach miast zakwitły czerwone pożogi
I w dłoni buntu pieni się Wolności czara.

Anioły oszalałe, z krzykiem, z dzwonów trwogi
Wylatują i spełnia się od wieków: kara!
Po stuletnim letargu budzi się ofiara,
Krwią ulice rumienią się i domów progi.

Idą cyklopy pracy, którym tłum na imię,
Czynić czarnymi dłońmi swe dzieło olbrzymie,
Parną krwią ociekają ich ściśnięte pięście.

Rzucili, co kochają, i z niemą rozpaczą
Nad bezlitością własnych rąk w sercu swym płaczą,
Ginąc, jakby im nigdy nie śniło się szczęście.

2

O, bracie robotniku, z młotem i w fartuchu!
Wulkanem są warsztaty i kopalnie ciemne.
Gniotące jarzmo pracy i złoto nikczemne
Brzemieniem na twej myśli leżały i duchu.

Lecz dusza twa u słońca była na podsłuchu
I zaraźliwe światło wniosła w twe podziemne
Nory, i rozpętała twe dłonie najemne...
Zbledli, którzy trzymali ciebie na łańcuchu!

Ramię twoje, nabrzmiałe siłą w żarach hucisk,
Wznieś i sądź krwi wyrokiem niewolę i ucisk,
I tych, co gnuśność swoją tuczyli twym potem.

Za dłoń chwytają ciebie i uściskiem bratnim
Zwą uścisk ten. Wiedz! Dierżą ją skurczem ostatnim
Strachu, widząc, że groźnym uzbrojona młotem!

3

Jak Mojżesz, za ognistym światła idąc słupem,
Grozisz wzniesioną dłonią ciemności potędze,
Siejąc wkoło sieroctwa i wdowieństwa nędze
I bruki miast okropnym zaścielając trupem.

A śmierć w swej zaczajonej, podstępnej włóczędze
Odchodzi z co dzień nowym, ciągle świeżym łupem.
Jakże potwornym pochód swój płacisz okupem,
Który los w przeznaczenia czarnej pisze księdze.

O, gorzkie, opłakane, niecofnione żniwo!
Jak straszne soki poją grozę sprawiedliwą!
Krwawym winem nasiąka twa czerwona chusta!

Ale wołałeś: "Wolność!" I gdy w przyszłość nową
Łódź nas powiezie, będzie-ć to najświętsze słowo,
Jak złoty obol kładzion umarłemu w usta.

ze zbioru „Tęcza łez i krwi”, 1918 Krystyna Bielarczyk edytował(a) ten post dnia 19.01.10 o godzinie 11:54

Temat: W gniewie i złości

Jerzy Liebert

* * *

Bliżej smutku, daleki już jestem od złości,
Od nadziei, co krzepi, od żądzy, co burzy,
Współczucie Twe mi obce, Twa dobroć mnie nuży:
Dwa okruchy łaskawe ze stołu miłości.

Patrzę w jutro bez gniewu, w dzień przeszły w zadumie,
Dzisiaj spojrzałem w miłość i zabiłem trwogę,
I odtąd w głębię serca wpatrywać się mogę -
Twego, co kochać nie chce, mego, co nie umie.

Temat: W gniewie i złości

Władysław Broniewski

Ze złości

Kochałbym cię (psiakrew, cholera!),
gdyby nie ta niepewność,
gdyby nie to, że serce zżera
złość, tęsknota i rzewność.

Byłbym wierny jak ten pies Burek,
chętnie sypiałbym na słomiance,
ale ty masz taką naturę,
że nie życzę żadnej kochance.

Kochałbym cię (sto tysięcy diabłów),
kochałbym (niech nagła krew zaleje!),
ale na mnie coś takiego spadło,
że już nie wiem, co się ze mną dzieje:

z fotografią, jak kto głupi, się witam,
z fotografią (psiakrew!) się liczę,
pójdę spać i nie zasnę przed świtem,
póki z grzechów się jej nie wyliczę,

a te grzechy (psiakrew!) malutkie,
więc (cholera) złości się grzesznik:
że na przykład, wczoraj piłem wódkę
lub że pani Iks - niekoniecznie.

Cóż mi z tego (psiakrew!), żem wierny,
taki, co to "ślady po stopach"?...
Moja miła, minął październik,
moja miła (psiakrew!), mija listopad.

Moja miła, całe życie mija...
Miła! Miła! - powtarzam ze szlochem...
To mi życie daje, to zabija,
że ja ciągle (psiakrew!) ciebie kocham.

z tomu „Drzewo rozpaczające”, 1945

Temat: W gniewie i złości

Julian Przyboś

Śmieszni z gniewu

Śmieszni z gniewu, a z bólu tak bliscy!
Jak zapałki płomienni,
krzyczycie
na wiatr, na próżno prósząc ogień światu:
ten gniew - jak dawniej gasnął śród wystygłych zgliszczy -
tak teraz nie zmienni
- wokół stosów płonących - obrotów historii.
Na tor jej
ja nie poniżę, ja nie rzucę kwiatów.
W jej ognistych zgłoskach
odczytałem dwuznaczny na zadane życie
z rehabilitacją wyrok.

Ogień niech się raczej wypali powoli na dłoni
nagiej i wyciągniętej. W powszechnej zbrojowni
próbnych wybuchów
tylko tę rękę-ranę wolno wziąć za drogowskaz.

Ona wskaże nadzieję bez wiary: przemyci
pilnik w chlebie do więzień strojnych we wszystkie sztandary.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Chyba tylko
tak nieznacznie, tak na pozór
jak liliowa macierzanka,
co śród progów kolejowych zabłąkana na przystankach
wieńczy żwir i szary kamień,
lub tak nisko i tak jasno jak rozchodnik, który przylgnął
słonecznymi, a najniżej przyziemnymi gwiazdeczkami
do rdzawych szyn
spod kół
parowozu,
chyba tylko...
szukać ratunku,
umknąć,
przypaść do ziemi
niemymi,
roztrzęsionymi wargami,
objąć kamień
i przylgnąć
powieką wilgotną...
Skłonić żelazo, skruszyć kamień?

z tomu "Próba całości", 1961