Temat: wysokie ambicje czy ukryte bezrobocie?

To wszystko zależy kto i na jakiego pracodawcę trafi. Mi się nie poszczęściło niestety, dlatego zostałem freelancerem. Mam mniej więcej tyle samo, a coraz bardziej się rozkręca ;).

Czym są, a czym powinny być firmy:

Do czego dąży model dzisiejszy firmy:
Szef który zarządza lub tylko krzyczy że pracownicy są za mało wydajni. Pracownicy zawsze pracują jedną pensję, im niższa tym lepiej. Nie ma możliwości awansu, nie ma szkoleń, byle tylko pracować i to jak najwięcej. I do tego jeszcze być wdzięcznym że w ogóle się zostało zatrudnionym, bo przecież jest się głupszym niż szef. Pańszczyzna i tyle.

Lub też:
Skupia się paru ludzi, traktują się normalnie, chcą pracować, bo wiedzą ze pracują na firmę i jak ją rozwiną, to będą z tego mieli większe korzyści (zarobki). Jest szef który patrzy na dobro firmy, pracowników i sprawiedliwie zarządza, a nie głównie na własną kabzę. Za to że zarządza też musi coś z tego mieć, bo to też praca.
Jeśli pracownicy zarobią dla firmy więcej, to dostają premię. Oczywiście, nadmiar pieniędzy idzie w rozwój firmy, a nie na przyjemności szefa.

Tak powinien wyglądać prawidłowy model firmy. Wiem że jest to udopia, ale przynajmniej w tę stronę dążyć. Nie jako maszynka gdzie wkłada się 1000zł i produkuj z tego jak najwydajniej.

Ja miałem szczęście pracować w pierwszej wersji.
Ale z własnego doświadczenia znam praktyki typu (nie na mnie, na koledze z tej samej firmy): Zatrudniamy Cię na umowę o pracę (bo był potrzebny). Jak przestał być potrzebny tak bardzo. To "Niestety musimy przejść na umowę o dzieło". Moim zdaniem kurewstwo.
Oczywiście brak jakichkolwiek perspektyw awansu, możliwy był tylko de-awans. Im większe doświadczenie się miało tym szybciej powinno pracować.
Pan Marek napisał "W myśl zasady:"czy się stoi, czy się leży - dwa tysiące się należy!"". Oczywiście. Pracować trzeba jak się bierze pieniądze. Ale dać zrobić z siebie muła pociągowego też nie można.

Gdzie jest sprawiedliwość? Każdy ma inne jej poczucie. Pracodawca bardziej w stronę interesu swojego, a pracownik swojego.
Im większe odchylenie u pracodawcy tym większy wyzysk.
Im większe u pracownika tym większe lenistwo.
Niestety, znaleźć złoty środek jest trudno.

To jest główny powód, dla którego jestem freelancerem, nie chcę skakać po firmach, gdzie będę dostawał zarobki adekwatne do tego co wykonuję. Freelancerstwo mi to umożliwia.
Dzięki temu pracuję średnio 3-4h dziennie i zarabiam tyle co w firmie pracując 8h dziennie.

Dodatkowo:
- Sam zarządzam swoim czasem i nie jestem zmuszany do zostawania po godzina pod groźbą, że jutro mogę nie przychodzić jak nie zostanę.
- Nie biorę więcej projektów, niż jestem w stanie zrobić. Tam gdzie pracowałem niestety tak było, a potem odbijało się to na pracownikach.
- Zarabiam sam na siebie. Nie myślę o tym, czy firma mi płaci sprawiedliwie czy mnie wyzyskuje.
- Nie wstaję za rano, kładę się spać bez poczucia "Muszę jakoś usnąć... przeciez jutro o 6 trzeba wstać."
- Nie mam kosztów związanych z dojazdem do pracy

Minusy:
- Smutno tak czasem samemu ;P
- Trzeba mieć dobrą organizację pracy. W firmie (choć napewno nie w jednej co pracowałem) jest ktoś kto Ci mowi co jak gdzie i kiedy.
- Będąc sobie samemu szefem, trzeba też przejąć obowiązki szefa. Co prawda trzeba pilnować tylko siebie ;P

Ja wiem, że jak ktoś się zatrudnia w firmie, to zgadza się na warunki zatrudnienia. Często gęsto dlatego, że nie ma wyjścia innego.