Temat: Spacery poetów

Thomas Hardy*

Spacer

Nie chadzałaś w ostatnie miesiące
Na spacery, dawniej nas wiodące
Ścieżką aż do podnóża
Drzewa na szczycie wzgórza;
Byłaś słaba, niezdolna
Do marszu – toteż z wolna
Przywykłem do samotnych wypraw i za bramą
Nie dręczyła mnie myśl, że zostawiam cię samą.

Dziś wybrałem się znów na spacer
I przeszedłem tę co zwykle trasę,
Sam i tym razem; wokół
Objawiała się oku
Znajoma okolica;
W czym więc tkwiła różnica?
Tylko w tym, że gdzieś w głębi kryło się przeczucie
Pustki, jaką zaskoczy mnie pokój, gdy wrócę.

tłum. Stanisław Barańczak

*notka o autorze, inne jego wiersze i linki
w temacie Poezja anglojęzycznaRyszard Mierzejewski edytował(a) ten post dnia 31.12.09 o godzinie 08:55

Temat: Spacery poetów

Stefan Jurkowski*

Spacer

wieczorem od wisły zimny wiatr
zapach miejskich ścieków i gnijących ryb
słońce się toczy po szarej leniwej wodzie mija
mosty latarnie i na brzegu błyszczące domy:
ciemność podchodzi stopniowo ta sama ciemność
skacze mi do oczu pokrywa twarz staje się maską
teraz dopiero mogę na ciebie patrzeć
bo pokazuję tylko stronę ciemności
(jakby to była noc albo śmierć)
reszta – wybacz że nie rozwikłam dziś tej tajemnicy
wracajmy chłód od wisły obejmuje płuca

z tomu „Koło niedomknięte”, 2004

*notka o autorze i linki do innych jego wierszy
w temacie Autoportret w lustrze wierszaRyszard Mierzejewski edytował(a) ten post dnia 04.07.11 o godzinie 08:54

Temat: Spacery poetów

Viktor Fischl*

Praskie przechadzki

1.

Na jednej z tysięcy przechadzek
po mieście, z którego odszedłem,
na jednej z tysięcy przechadzek
po mieście, co nigdy nie wyszło ze mnie
widziałem jak Rabbi Loew
wychylony głęboko nad rzekę
z kamiennego mostu czytał
tajemne pismo fal.
Które potrafił czytać tylko on
A może jeszcze garncarze z Kampy
I flisacy z Podskala.

Gęsty miód nocy płynął
w miękkich objęciach brzegów
i toczył się powolnym nurtem
na pozór bezpowrotnie.
Tylko Robbi Loew biegły w cudach –
A może jeszcze latarnicy z nadbrzeża
i czasem samotny rybak
z tych, co łowią gwiazdy na Wełtawie –
potrafił zwrócić nawet list, co odpłynął
i czytać go od nowa.

Długo tak stał na kamiennym moście
wychylony daleko w rzekę.
Tu i ówdzie budził się któryś z ptaków
śpiących na ramionach świętych,
a wiatr rozfalowany lotem jego skrzydeł
przynosił mi szept słów
z jego starych warg szeleszczących
jak topole na Cesarskiej Łące.

Szeptał coś o zburzonych miastach,
o pożarach, o potopach,
o imperiach, z których zostały tylko prochy zmarłych,
ale i coś o dziecku
uratowanym w koszu z sitowia,
o kwieciu wyrastającym z rozpadliny w skale,
o bąbelkach wiosennych pączków,
o ziarnie w glinie pod całunem śniegu,
o czasie dojrzewania i czasie topnienia.

Szedłem potem za nimi uliczkami
o północy ku zegarowi ratusza,
na powitanie pomachał apostołom
jak swoim krewnym
i wydawało mi się, że liczy kamienie bruku.
Niektóre omijał, jakby były święte
i sam, choć niemal się unosił,
nie śmiał na nich położyć stopy.

I znów coś szeptał sam do siebie
o berłach królów przemienionych w kostury,
o chełpliwości olbrzyma, którego uciszył
kamyk z procy w dłoniach pacholęcia,
o zardzewiałych zbrojach umarłych lancknechtów,
o katach dyndających na stryczkach,
ale i coś o bożych młynach,
o wichurach gniewu,
o tęczy po burzy.

Kiedy tak w zdziwieniu przyglądałem się
zegarowi, na którym czas szedł w drugą stronę
on zniknął mi za cmentarnym murem.
Dostrzegłem jeszcze tylko frędzle
tałesu, którego nigdy nie zdejmował.
Błogosławił tym, co zostali przed murem.

Na jednej z tysięcy przechadzek
po mieście, którym chodzę już tylko we śnie,
podniosłem wzrok na zegar
ze wskazówkami rozpiętymi jakby chciały obejmować
a czas na skrzydłach gołębi
wracał do ludzi pod gwiazdami.

2.

Ilekroć szedłem piątą dzielnicą
urzekały mnie sklepy ze starzyzną.
Każda rzecz rozmawiała tu ze swoja śmiercią.
Suknia ślubna, w której brzmi jeszcze echo dawnych szlochów,
mufki, co wyliniały, wyświecone fraki,
sójki, sroki, sokoły, wszystkie wypchane ptaki,
medale z wielkich wojen i skamieniałe kwiaty,
góry znoszonych butów, antyczne aparaty,
gramofon i Carusa bóg wie jak stara płyta,
stosy pocztówek, z których nikt nic już nie odczyta,
parasole i laski, wachlarze upuszczone,
wszystko, co kiedyś było zgubione – znalezione,
akordeony, skrzypce, łyżwy, szafy i ramy,
cylindry, kapelusze z rajerem, z kolibrami,
zwierciadła już bez srebra i surdut połatany,
lorgnony, tabakierki, wydeptane dywany,
i maszyna do szycia, i gorset z tasiemkami,
figurka lwicy z brązu i pierrot z porcelany,
szkatułki i harmonie, krzesła, co niegdyś stały,
starych ciuchów aż nadto na wszystkie karnawały,
gołąbki z alabastru, niezliczone rupiecie,
do czego miały służyć, nigdy się nie dowiecie,
Singer, muszle, kamyki, motyle w puzdrach szklanych,
na wszystkim woń zielników i znów puszczyk wypchany,
pęk pawich piór i wachlarz tak samo zakurzony...

Ten wiersz lepiej już tak, niedokończony...

Czy bym tam zaszedł w południe czy z rana,
za każdym razem ze sklepików
odzywało się echo skarg, leż i potajemnych szlochów.
Ilekroć szedłem piątą dzielnicą,
każda rzecz rozmawiała tu
ze swoją śmiercią.

3.

Niektóre rzeczy zostały, jak były.
Wiem jeszcze, która brama pachnie cynamonem
a która piwem, która majerankiem,
znam balkony, gdzie wciąż w doniczkach rosną
pelargonie i fuksje i wiem, że na pewno
w zaduszki tramwaje na Olszany dalej pachną
gorzkawą wonią chryzantem.

Niektóre miejsca zostały, jak były
i wiem gdzie kwitną akacje, gdzie bzy,
gdzie kroki kochanków idą razem jak rymy.
Zamkowe schody wiodą ku niebiosom
i uwodzą me wiersze by z nimi lekko szły.

Niektórzy faceci zostali, jak byli.
Znów ich spotykam. Rano do pracy
jeżdżą na rowerach drogą obok torów,
a inni pierwszym wagonem wyjeżdżają z zajezdni,
czytają gazety, myślą przy tym swoje
i milczą. I wiedzą, w co wierzyć.

Niektóre rzeczy zostaną, jak były.

4.

Księżna gra na zielonej harfie
a struny naciągnięte z katedralnej wieży
poprzez zbocza parku na powierzchnię rzeki
rozdźwięczą się pod palcami łagodnego wiatru.

Chwilami pieśń się niesie ku wysokiemu niebu,
czasami delikatna kolebie miasto na łonie fal,
a czasem daje rozkaz do ataku
i trąbka dźwięczy od gwiazd do głębin.

A wreszcie dzwonią po całym mieście dzwony,
od Wita do Jakuba, od Mikołaja do Tynu,
i brzmią, brzmią na wszystkie strony świata.
Komuż to dzwonią dziś ze stu wież pogrzebowe dzwony?

tłum. z czeskiego Katarzyna Boruń
*Viktor Fischl (1912-2006) – czeski poeta, prozaik i tłumacz, żydowskiego pochodzenia.
W czasie II wojny światowej przebywał w Londynie, gdzie współpracował z emigracyjnym ministrem spraw zagranicznych Czechosłowacji Janem Masarykiem, w 1949 roku wyemigrował do Izraela i przybrał nazwisko Avigdor Dagan. Do 1977 roku pracował jako dyplomata, m. in. w latach 1961- 1964 był ambasadorem Izraela w Polsce. Po przejściu na emeryturę poświęcił się pracy pisarskiej. Oprócz poezji, pisał opowiadania, powieści, książki dla dzieci, tłumaczył na czeski i hebrajski.

Temat: Spacery poetów

Laco Novomeský*

Przechadzka

Parlament wróbli zasiadł w drzewach,
coś tam się rzeczerzeczerzecze
o spadłym liściu,
a kozy wiecznie me i me sylabizują.

Za kapeluszem babie lato płynie,
wietrzyk zabawia się ze mną w konika,
hi i ho,
po jego drutach lato mi donosi,
że idzie,
już go nie ma.

Wyrostki na ściernisku palą nać i perz,
a nad płomieniem powiewa koszula,
nocna koszula, długa, błękitna, niewinna,
znika ognisku, ziemi, oku.

A ja pod dymu słupem proszę wiersz,
by mi zachował ten obraz wieczorny
i ten wieczorny spokój.

tłum. Józef Waczków
*Laco Novomeský (1904-1976) – słowacki poeta, tłumacz, publicysta i polityk.
Oprócz twórczości własnej, tłumaczył poezję rosyjską, m. in. Borysa Pasternaka.

Temat: Spacery poetów

Anna Zelenay*

Spacer na twierdzę

Pod gotycką arkadą mostu
wejdziemy w miasto
pochylają się nad nami
gałęzie czarne
skręcone w bolesnym skurczu
do stóp prychnie gniewnie
chryzolitowa fala
Domy zabiegną drogę
wypukłe i ruchliwe
rząd figur wyciągnie ręce
w kamiennym, tragicznym geście
Tylko ty obok
będziesz jak zawsze
cichy
jasny
i nierealny wcale
pójdziemy wyżej i wyżej
nad oliwkową fosę
nad dachy spiętrzone chmurnie
wśród przeźroczystej ciszy
gdzie na ostatnim bastionie
miasto się w dole położy
kornie jak pies najwierniejszy
i będzie przymglone, dalekie
i nawet brzozy odejdą spłoszone
a ty będziesz
najbliższy.

z tomu „Wiersze zebrane”, 1975

*notka o autorce w temacie MiastoRyszard Mierzejewski edytował(a) ten post dnia 06.12.09 o godzinie 12:19

Temat: Spacery poetów

Robert Bly*

Przechadzka

Blade drzewo
samotne w styczniowym śniegu.
Pod nim młody pęd
ogryziony do białości przez królika.

Podniósłszy wzrok widzę zagrody farmerskie wśród zarośli.
Posępne sosny
gotowe do zimy, o której wiedziały, że nadejdzie.

I krowy w obórce, nie dbające o to wszystko,
z nosami w aromatycznym sianie.
Na wpół odurzone zapachem, mrok przychodzi do nich jak był przyrzeczony
przez ich zbawcę.

z tomu "This Tree Will Be Here for a Thousand Years", 1979

tłum. Julia Hartwig

*notka o autorze, inne jego wiersze w wersji oryginalnej i linki
do polskich przekładów w temacie Poezja anglojęzyczna

wiersz jest też w temacie A mnie jest szkoda słomianych strzechRyszard Mierzejewski edytował(a) ten post dnia 12.01.12 o godzinie 21:05